“เตรียมอาวุธหนักให้พร้อม” หลินมู่หยูกล่าวอย่างแผ่วเบา
ซือตูเสวี่ยที่อยู่ด้านข้าง บินขึ้นไปบนแท่นและโบกธง ทันใดนั้น เสียงกลองของกองพันมังกรผู้กล้าหาญก็เริ่มดังกระหึ่ม แถวหน้าของทหารม้าหอกแตกกระเจิง เผยให้เห็นเครื่องยิงลูกศรและกล่องลูกศรที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง สำหรับการรบครั้งนี้ หลินมู่หยูได้นำอุปกรณ์หนักเกือบทั้งหมดที่เธอมีมาด้วย
จากระยะไกล เหล่าปีศาจเกราะคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวขณะที่พวกมันเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
ลั่วซินยืนอยู่ด้านข้างและกำหอกของเธอไว้แน่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้นขณะที่เธอกล่าวว่า “ผู้บัญชาการหยู ถึงเวลาโจมตีแล้วหรือยัง?”
“ไม่ รออีกหน่อยนะ!”
หลินมู่หยูหรี่ตาลง เธอคำนวณระยะทาง ทั้งสองฝ่ายอยู่ห่างกัน 300 เมตรแล้ว แต่ระยะนี้ยังไม่เพียงพอ เธอต้องรอให้ปีศาจเกราะเข้ามาใกล้กว่านี้ก่อนจึงจะจัดการพวกมันได้!
หลินมู่หยูเงยหน้ามองซือตูเสวี่ยแล้วสั่งว่า “เตรียมปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ ปรับมุม แล้วยิงจากระยะ 300 เมตร”
“ใช่!”
ซีตูเสวี่ยยกธงบัญชาการขึ้นและโบกสามครั้ง จากนั้นเธอก็ทำซ้ำเช่นนั้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็เกิดความวุ่นวายขึ้นกลางค่ายทหารหลงตาน ฝูงชนแตกกระเจิง เผยให้เห็นปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์จำนวน 50 กระบอก ปากกระบอกปืนค่อยๆ ถูกปรับและยกขึ้น เล็งไปข้างหน้า ทำมุมขึ้นประมาณ 25 องศา
ซู่มู่หยุนขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ผู้บัญชาการหยู ถ้าเราไม่โจมตีตอนนี้ เราจะต้านทานไม่ได้เลย
