ยหม่านฟางกำลังลาดตระเวนอยู่เหนือเมืองตามปกติ ดาวสีทองสองดวงบนไหล่ของเขาส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงจันทร์
“ปรบมือ ปรบมือ…”
เสียงนกกระพือปีกดังมาจากท้องฟ้า นกส่งสารตัวหนึ่งเกาะลงบนไหล่ของเหลยหม่านฟาง เขารีบรับจดหมายลงมาคลี่ออก แล้วมองไปยังที่ไกลๆ เมืองร้อยสันเขาถูกล้อมรอบด้วยภูเขา แต่ในขณะนี้ เขาสามารถมองเห็นแสงไฟจากภูเขาที่อยู่ไกลออกไปได้อย่างเลือนราง เขายังได้ยินเสียงม้าศึกวิ่งควบอย่างแผ่วเบาอีกด้วย
“ท่านลอร์ด พวกเขามาถึงแล้วหรือยัง?” หัวหน้าบาทหลวงท่านหนึ่งถามด้วยความเคารพ
“ใช่.”
เหลยหม่านฟางกล่าวอย่างไม่แยแสว่า “คืนนี้ใครเข้าเวรที่ประตูทิศเหนือ?”
“เขาคือโจวเฉา จอมพลแห่งกองทัพสวรรค์”
“ดี งั้นพาพี่น้องมาด้วย แล้วตามฉันมา เราจะเลี้ยงเครื่องดื่มให้โจวเฉา”
“ใช่!”
กลุ่มคนเดินลงมาจากกำแพงเมืองและมาถึงค่ายทหารที่เฝ้าเมืองอยู่ เหลยหม่านฟางถือเหยือกเหล้าไว้ใต้แขนและเดินเข้าไปในเต็นท์อย่างไม่รีบร้อน เขาหัวเราะและพูดว่า “พี่โจวเฉา สบายดีไหม?”
โจวเฉาเป็นนายพลวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฮ่าฮ่า เหล้าแอปริคอตจากเมืองเล็กๆ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองร้อยสันเขา ฉันเดาถูกหรือเปล่าเนี่ย?”
“ฮ่าๆ พี่ชาย คุณนี่มันเทพแห่งไวน์จริงๆ! มาๆ ผมว่างวันนี้พอดี ผมจะไปดื่มกับคุณ”
“แต่…” โจวเฉาขมวดคิ้วและกล่าวว่า “วันนี้ผมเข้าเวรที่ประตูเมือง ผมเกรงว่าคงไม่เหมาะสมที่ผมจะดื่
