ก็ได้…”
“ใครก็ได้ ส่งผู้บัญชาการเซียวฮานกลับห้องของเขาเพื่อพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกายหน่อย”
“ใช่!”
ทันทีที่เซี่ยวฮานออกไป เจ้าหน้าที่ระดับผู้บัญชาการอีกคนก็เข้ามาและกำหมัดของเขาไว้ “ท่าน!”
ดวงตาของเจิ้งกู่เย็นชา “ส่งคนไปขังเสี่ยวฮาน อย่าปล่อยให้เขาออกไปจากห้อง”
“ใช่!”
–
หลังเที่ยงคืน กลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวที่ทางเข้าแผนกเฟลมแคร็กซ์ ชายชราสวมเสื้อคลุมปิดหน้าด้วยรถม้าหรูหราเดินเข้ามาในแผนกเฟลมแคร็กซ์ ตามมาด้วยทหารยามกลุ่มหนึ่ง
“วันนี้แผนกเฟลมแคร็กซ์ของเรามีปัญหาอะไรรึเปล่า” ยามคนหนึ่งตกใจ “เหมือนตลาดที่คึกคักไปด้วยผู้คนที่เดินเข้าออก คึกคักจริงๆ”
“ใครจะรู้? อย่าถามถึงเรื่องของชนชั้นสูงเลย ไม่งั้นจะโดนพัวพัน”
“ใช่แล้ว ท่านพูดถูก ชายชราที่เพิ่งเข้ามาคือองค์ชายเจ็ดทะเล องค์ชายถังหลานใช่ไหม”
“บอกแล้วว่าอย่าถาม S13 ตัวเหม็น!”
–
ในส่วนลึกของแผนกเฟลมแคร็กซ์ ยามคนหนึ่งรีบไปที่บ้านของเจิ้งกู่ แล้วเคาะประตู “ท่านครับ องค์ชายราชาเจ็ดทะเลเสด็จมาถึงแล้ว!”
“อ่า?”
เจิ้งกู่ตกตะลึง “เร็วเข้า…เร็วเข้า เชิญฝ่าบาทมาที่ห้องโถงด้านหน้าเพื่อเสิร์ฟชา ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
“ไม่ครับ ฝ่าบาททรงบอกให้มาพบกันที่นี่”
“แล้ว…โอเค งั้น…”
เมื่อถังหลานก้าวเข้าไปในบ้านพักของเจิ้งกู่ เขาโบกมือและไล่ทหารยามออกไป เหลือเพียงเขาและเจิ้งกู่ในห้อง
“ผู้ใต้บังคับบัญชาเจิ้งกู่ เจ้าอาวาสของแผนกเฟลมแคร็กซ์ ขอแสดงความนับถือฝ่าบาท!”
