ซูจุนเป็นหัวหน้าองครักษ์ประจำคฤหาสน์ซูมาเจ็ดปี เขาเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้เป็นอย่างดี และได้บรรลุระดับสองแห่งแดนสวรรค์เมื่อปีที่แล้ว แม้ว่าการฝึกฝนของเขาจะไม่ทัดเทียมกับผู้คนในวิหารศักดิ์สิทธิ์และพระราชวังเจ๋อเทียน แต่เขาก็ไม่เป็นรองใครในพระราชวังเจ็ดทะเล หมัดของเขาทรงพลังอย่างยิ่ง และครั้งหนึ่งเขาเคยฆ่าเม่นหนัก 500 กิโลกรัมได้ด้วยหมัดเดียว นั่นเป็นเหตุผลที่ซูมู่หยุนหลงใหลในตัวเขา
ในบรรดาทหารองครักษ์ห้าร้อยนายของพระราชวังเจ็ดทะเล ตำแหน่งของซูจุนไม่ต่างอะไรกับตำแหน่งผู้บัญชาการ ดูเหมือนว่าทั่วทั้งพระราชวัง นอกจากนายพลอย่างซูมู่หยุน ซู่หยู และซูเฉียงแล้ว ตำแหน่งของซูจุนจะสูงที่สุด ทว่าซูมู่หยุนกลับมองว่าซูจุนไม่มีความสามารถพอที่จะรับตำแหน่งทางทหาร จึงไม่ได้มอบหมายหน้าที่ทางทหารให้เขา ซูจุนรู้สึกว่าตัวเองมีความสามารถ และเป็นการยากที่จะบรรลุเป้าหมาย แน่นอนว่าอารมณ์ของเขาไม่ดีนัก
“ฝ่าบาท บุตรบุญธรรมของราชาเมฆา?”
ซูจุนอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ เหล่าทหารยามหลายสิบนายที่อยู่ข้างหลังเขาก็หัวเราะตามไปด้วย ซูจุนมองผู้มาใหม่พลางเลิกคิ้วหนาขึ้นพลางพูดว่า “ชาวนาอย่างเจ้ากล้าดียังไงมาอ้างตัวว่าเป็นบุตรบุญธรรมของฝ่าบาท ราชาเมฆา? เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่อ้างตัวว่าเป็นบุตรของพ่อบ้านเมื่อเดือนที่แล้ว? เขาถูกตีอย่างหนักจนฟันหน้าหลุดออกมา เจ้าหนู เจ้าอยากลองหมัดข้าดูไหม?”
ชายหนุ่มจ้องตรงเข้าไปในด
