บทที่ 540 ความใจกว้างของจงกวง ที่มาแห่งการเปลี่ยนแปลง!
ลวี่หยางมิได้ปล่อยให้จงกวงมีโอกาสตั้งข้อสงสัย สิ้นคำพูดตำหนักเหยียนโม่ก็หล่นลงสู่ฝ่ามือ พลันแผ่ประกายรุ่งโรจน์สะกดใจผู้คน
“ครืน!”
แม้เวลาจะล่วงเลยสิบปี แต่เพียงเมื่อแสงนั้นพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ลุกโชติช่วงเป็นเพลิงดารา ก็ยังทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นวางรากฐานนับไม่ถ้วนหันมามอง
รัศมีจากตำแหน่งมรรคผลร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า กวาดล้างความหม่นมัวทั้งปวง บดข่มกระแสพลังวิชาไปทั่วชั่วขณะ ฟ้าดินทั้งห้าขอบเขตก็เงียบสงัดลงทันใด ผู้คนล้วนเข้าใจตรงกันว่า ดวงตะวันที่แขวนเหนือศีรษะมาตลอดสิบปี วันนี้ยังคงส่องสว่างโอ่อ่าไม่เสื่อมคลาย
ในเวลาเกือบจะพร้อมกันนั้นเอง ภายในยมโลก…
อั้งเซียวเบิกตาขึ้นฉับพลัน สัมผัสได้ถึงการสั่นไหวของใยกรรมมหาศาล พร้อมทั้งคลื่นเจตนาร้ายที่กดทับลงมาอย่างรุนแรง สีหน้าของเขาพลันหม่นคล้ำลงทันที“สุดท้าย…ก็มาถึงจนได้”
คิดถึงตรงนี้ เขาอดมิได้ที่จะระบายลมหายใจขุ่นข้นออกมาแรง ๆ แผนการที่วางติดต่อกันนานถึงห้าพันปี กลับต้องมาพังทลายลงด้วยน้ำมือของผู้บำเพ็ญขั้นวางรากฐานเพียงคนหนึ่งเท่านั้น
สำหรับลวี่หยาง เขามีข้อสันนิษฐานอยู่มากมาย
แต่ท่ามกลางข้อสันนิษฐานเหล่านั้น มีเพียงความเป็นไปได้หนึ่งเดียวที่เขายอมรับว่าใกล้เคียงที่สุด
‘บางที…เขาอาจมาจากอนาคต’
อย่างไรเสียสถานที่แห่งนั้นคือสถานที่พิสูจน์มรรคผลของพระผู้เป็นเจ้า จวบจนถึงบัดนี้ก็ยังคงสืบทอดต่อไป แม
