บทที่ 538 อันดับหนึ่งในใต้หล้า！
เมื่อความคิดพลันแวบเข้ามา ลวี่หยางแทบจะก้าวออกไปในทันที
แต่เพียงเสี้ยวอึดใจถัดมา พลันเห็นแสงเรืองรองหลายสายร่วงหล่นลงจากฟากฟ้า กดทับกระแสลมปราณของเขาไว้ ทำให้ลวี่หยางที่เดิมคล้ายจะพองโตขึ้นมา กลับคืนสู่ความสงบในบัดนั้น
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังท้องฟ้า
[บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน]
ในฐานะรากฐานที่แท้จริงของราชสำนักเต๋า ในอีกแง่หนึ่งก็ถือเป็นรูปธรรมแห่งเจตจำนงของจ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋า แต่ในยามนี้กลับเป็นผู้ขัดขวางการแสวงหาโอสถทองคำของตน
‘…ยังมีปัญหาที่ใดอีก’
ลวี่หยางแหงนมองผืนฟ้า เพียงเห็นเพลิงบนสวรรค์ส่องประกายสว่างไสว แสดงให้เห็นว่ากำลังเอื้ออารีแก่เขาอย่างชัดเจน ทว่าเมื่อเพ่งตรวจอย่างละเอียด กลับยังคงสัมผัสได้ถึงความผิดแปลกอยู่
‘ยังมิได้กระตือรือร้นพอ’
หากพิธีกรรมสมบูรณ์แบบ ตำแหน่งมรรคผลจะจงใจปรากฏกายนำทาง ทว่าจนถึงบัดนี้[เพลิงบนสวรรค์]ก็เพียงแค่แสดงเจตจำนงที่โปรดปรานเขาเท่านั้น
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางจึงเร่งคำนวณในใจหรือเป็นเพราะเราพึ่งแต่ปราบราบทั่วใต้หล้าห้าดินแดน แต่ยังมิได้เริ่มการปกครองอย่างแท้จริง? อีกทั้งแดนมงคลของเราด้วยกระมัง แดนมงคลเสวียนตู แม้จะเข้าคู่กับรากฐานแห่งมรรค แต่สุดท้ายก็มิใช่อันเดียวกัน
นอกจากนี้ ปริมาณแก่นแท้ทองคำก็คล้ายยังมิพอเพียง
ลวี่หยางพลันเข้าใจในใจ คิ้วจึงขมวดแน่น
ชาติภพนี้ เราก้าวหน้าเร็วเกินไปแล้ว
แม้จะเหินหาวรวดเดียวก้
