่าวต่อ “เจิงอี้ฝานที่ผู้คนก็ต่างเรียกว่าเทพแห่งกองทัพจักรวรรดิ…หึ มันเคยทำข้อตกลงลับกับข้า…ทว่าตอนนี้กลับหักหลังข้าเพราะฉินจิ้น ทุเรศสิ้นดี!”
“เพราะฉินจิ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” หลงเซียนหลินตกตะลึง
ฉินอี้กล่าวเสียงนิ่ง “ใช่ ก่อนการก่อตั้งจักรวรรดิอี้เหอ ข้าได้ข้อมูลมากมายเกี่ยวกับเมืองหลันเยี่ยนจากเจิงอี้ฝาน และเมื่ออาณาจักรอี้เหอก่อตั้งขึ้น เขาจะถูกแต่งตั้งให้เป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์ เคราะห์ร้าย…เมื่อข้าสังหารฉินจิ้น ไอ้วายร้ายสองหน้าเจิงอี้ฝานกลับต่อต้านข้า หลังจากนั้นเขาก็ไม่ติดต่อกับจักรวรรดิอี้เหออีกเลย”
“บางทีฉินจิ้นอาจเป็นจักรพรรดิผู้ทรงพระปรีชาสามารถในใจของเจิงอี้ฝานตลอดมา…” หลงเซียนหลินถอนหายใจ
“ทรงพระปรีชางั้นรึ?”
ฉินอี้เย้ยหยัน “ต่อให้ฉินจิ้นเป็นปราชญ์ มันก็คงจะสูญเสียดินแดนไปครึ่งหนึ่งอย่างโง่เขลา ปล่อยให้มันตายตกในทะเลสาบภูตไปเถิด”
หลงเซียนหลินกล่าวคำเบา “เห็นได้ชัดว่าการเดินทางระหว่างของมณฑลหลิงหนานและหลิงเป่ยเป็นไปอย่างยากลำบาก ความไม่พอใจของราชวงศ์หลิงหนานต่อราชวงศ์หลิงเป่ยถูกสืบถอดจากรุ่นสู่รุ่นมาหลายร้อยกว่าปี ข้าเกรงว่ามันอาจเป็นสถานการณ์ที่เขาไม่สามารถแก้ไขได้โดยง่าย แ
