่ที่ใดมาหรือ?” หลินมู่อวี่เอ่ยถาม
เจิ้งอี้ฝานกล่าวตอบอย่างเฉยเมย “ป่าทางตอนเหนือของมณฑลเทียนชู่ ข้าทราบข่าวการสูญเสียเมืองหลันเยี่ยนช้าไปหลายเดือนนักจึงไม่ได้นำกองทัพเสินเวยออกมาช่วย ทว่าหลังจากนั้นข้าก็ได้รับคำสั่งให้ขึ้นเหนือไปตามหาองค์จักรพรรดิฉินฮั่นเพียงลำพัง หลังจากผ่านไปเกือบสองปี ข้าก็ได้พบพระองค์ที่ฝึกตนและอาศัยอยู่อย่างสันโดษในดินแดนหิมะ…ข้าจึงเดินทางกลับมาพร้อมกับองค์จักรพรรดิฉินฮั่นผู้ยิ่งใหญ่เพื่อช่วยเหลือองค์จักรพรรดินี”
หลินมู่อวี่ไม่รู้จะกล่าวตอบสิ่งใด เขานิ่งเงียบขณะปล่อยสายตาไปกับเกือกม้าที่เหยียบย่ำพื้นถนนเบื้องหน้า
เจิ้งอี้ฝานถอนหายใจก่อนกล่าวคำออก “องค์จักรพรรดิฉินฮั่นทรงมีเมตตา ทว่าพระองค์ก็ไม่อยากตายด้วยน้ำมือพี่น้องของตน น่าเห็นใจนัก ส่วนชีวิตของข้าเจิ้งอี้ฝานผู้นี้ก็น่าเศร้าไม่ต่างกัน ข้าเพียงต้องการรับราชการทหารเพื่อช่วยเหลือจักรวรรดิเท่านั้น หาต้องการทำให้องค์จักรพรรดินีเคลือบแคลงใจไม่ ข้าจำเป็นต้องจากเมืองหลันเยี่ยนไปโดยไม่เต็มใจ อีกทั้งยังคิดจะอยู่บนภูเขาจนแก่เฒ่าและตายตกไป ไม่คิดเลยว่าจักรวรรดิอี้เหอจะก่อกบฏ…”
เจิ้งอี้ฝานหันไปมองหลินมู่อวี่ก่อนกล่าวต่อ “ท่านหล
