ิน เมื่อครู่ข้าละอายใจเกินกว่าจะกล่าวต่อหน้าองค์จักรพรรดิ ท่าน…ยังเกลียดแค้นข้าอยู่หรือไม่?”
หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะก่อนยกยิ้มอย่างขมขื่น “ทุกสิ่งในจักรวรรดิล้วนกลับตาลปัตรไปจนหมดสิ้น ข้าจะเกลียดท่านได้อย่างไร ทว่าข้าและท่านเสินโหวต่างเคยเป็นศัตรูต่อกัน อีกทั้งพี่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนยังทำลายทะเลปราณของจางเฟิ้งจนยับเยิน ท่านเกลียดข้าหรือไม่?”
เจิ้งอี้ฝานผงะ
จางเฟิ้งด้านข้างสบตาหลินมู่อวี่ด้วยความรู้สึกวูบไหวก่อนกล่าวออก “เหตุใดข้าจึงต้องเกลียดชังท่าน? น้องสาวของข้าและฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนต่างตายตกในเมืองหลันเยี่ยน ท่านหลินมู่อวี่อย่าได้กังวลไปเลยขอรับ ครานี้ทั้งข้าและท่านพ่อตั้งใจกลับมายังเมืองหลันเยี่ยนเพื่อช่วยจักรวรรดิแห่งนี้ ข้าจะไม่ทำให้ผู้ใดต้องอับอายอีก”
“เช่นนั้นก็ดี”
หลินมู่อวี่ประสานหมัดพร้อมกล่าว “ข้าหวังว่าเราจะสามารถร่วมมือกันเพื่อช่วยจักรวรรดิฉินได้”
เจิ้งอี้ฝานและจางเฟิ้งประสานหมัดอย่างพร้อมเพรียง
หลินมู่อวี่ลอบถอนใจอยู่ภายใน สรรพสิ่งบนโลกล้วนแต่ไม่จีรัง วันเวลาไม่เพียงพัดพาความกังวลจากไป แต่ยังชำระล้างความเกลียดชังและเจ็บปวดจนหมดสิ้น ผู้คนต่างแปรผันไปตามกาลเวลา
…
ณ วันที่สิบสี่พฤษภาคม ซูอวี่
