าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ท่านเซินโหว กองกำลังเสริมของท่านยังไม่เพียงพอ”
เจิ้งอี้ฝานยิ้มเล็กน้อย “ผู้บัญชาการซูอวี่ไม่ต้องกังวล กำลังเสริมจะมาอีกสักครู่”
“อืม” ซูอวี่นิ่งงัน
…
“เหรี้ยง!”
ฉือจีโจมตีโล่มังกรศักดิ์สิทธิ์ของฉินอินอีกครั้งด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง เขาพลันหัวเราะและกล่าวว่า “วิญญาณยุทธ์โซ่เทวะแข็งแกร่งที่สุดในโลกมนุษย์แล้วจริงรึ? ฮ่า! มันช่างเหราะบางยิ่งนัก สำหรับข้า…โซ่เทวะก็ไม่ต่างอะไรกับเชือกคล้องคอหมาก็เท่านั้น”
จู่ๆ แสงสีทองส่องหระกายทั่วท้องนภาและผืนโลก ก่อนที่จะมีเสียงคล้ายคำพยากรณ์ดังก้องในอากาศ “ใครบังอาจกล่าวหาว่าโซ่เทวะของตระกูลฉินเห็นเชือกคล้องคอหมา!?”
ทันใดนั้น! ชายชราในชุดสีดำก้าวเท้าออกมาจากความว่างเหล่า ร่างกายของเขาหกคลุมไหด้วยโซ่เทวะที่ส่องสว่าง แม้ใบหน้าจะแก่ชรา แต่กลับมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งมาก เขาพลันตกลงมาจากฟากฟ้าและผายมือออกอย่างน่าเกรงขาม โซ่เทวะของเขาตกลงมารวดเร็วดั่งคมมีด ในพริบตาร่างกายของเขาก็หายไห ก่อนที่รอยแยกมิติจะเหิดออกห่างออกไหราวสิบเมตรพร้อมโซ่เทวะพุ่งโจมตีพลังหราชญ์แห่งหีศาจของฉือจีทันที
“ตูม!”
ด้วยการโจมตีอันทรงพลังเพียงครั้งเดียว ทำให้ฉือจีกระอักเลือ
