ต้าวเจียงด้านนอกทะลักเข้ามาทันทีที่ประตูทิศทางตะวันตกเปิดออก ไม่นานนักเรือรบทั้งสี่สิบสองลำก็ออกจากเมืองห้าหุบเขาและแล่นไปตามสายน้ำเพื่อมุ่งหน้าไปทางเหนือ
…
ธงดอกจื่อยินแห่งจักรวรรดิพลิ้วไหวตามสายลมยามเย็นที่พัดผ่าน เช่นเดียวกับเสื้อคลุมองครักษ์มังกรของหลินมู่อวี่ เขาทอดสายตามองผืนน้ำที่อยู่ไกลออกไปก่อนกระตุ้นทักษะชีพจรวิญญาณอย่างเชื่องช้า กระบี่วิญญาณมังกรในมือสั่นไหวเล็กน้อยราวกับรอคอยการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้น ครานี้หลินมู่อวี่มีกองกำลังเพียงหมื่น แม้จะมีนักรบคนป่าผู้แข็งแกร่งถึงห้าพันนาย พวกเขาก็ไม่อาจเผชิญหน้าต่อสู้กับกองทัพปีศาจนับแสนได้
ซือตู่เฉว่ ซือตู่เฉว่ เว่ยโฉวและเหล่าผู้บัญชาการด้านข้างเขาต่างมีสีหน้ากังวล ซือตู่เซินกระแอมไอก่อนเอ่ยถาม “ท่านผู้บัญชาการคิดว่าเรามีโอกาสชนะเพียงใดขอรับ?”
หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะ
ซือตู่เซินตกตะลึง “ท่านส่ายศีรษะเพราะไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรหรือเพราะคาดว่าเราคงไม่มีโอกาสชนะ?”
หลินมู่อวี่ยกยิ้ม “ข้าไม่รู้ หากพระเจ้าเข้าข้าง เราคงมีโอกาสชนะสักหนึ่งในสิบ ทว่าหากพระองค์ไม่ช่วย เราคงพ่ายแพ้”
ซือตู่เซินยิ้ม “ข้ารู้สึกเหมือนรับใช้คนผิดมาตลอด…”
“ท่านพี่…”
ซือตู่เฉ
