ย่างเหลือเฟือ
เมื่อขึ้นมาบนเรือรบพร้อมกับเว่ยโฉวและคนอื่นๆ แล้ว หลินมู่อวี่หันกลับไปมองฉือเจี้ยนเทากับเหล่าทหารมังกรผงาดกว่าสองร้อยนายด้วยแววตาโศก การขอให้พวกเขาประจำการอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเมืองแห่งนี้ทำให้เขารู้สึกผิดนัก
“ท่านผู้บัญชาการต้องระวังตัวให้มากนะขอรับ…” ฉือเจี้ยนเทาประสานหมัดด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ข้าจะปกป้องเมืองห้าหุบเขาอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าท่านจะชนะหรือพ่ายแพ้ศึกในครานี้ ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อรอฟังข่าวและร่วมสู้ไปกับท่าน!”
หลินมู่อวี่ยืดตัวตรงและแสดงความเคารพแก่ฉือเจี้ยนเทาเฉกเช่นทหารแห่งจักรวรรดิ “ข้าไตร่ตรองอย่างดีแล้วจึงมอบเมืองห้าหุบเขาให้แก่เจ้าดูแล หากครานี้จักรวรรดิสามารถเอาชนะเผ่าปีศาจได้ ข้าจะกราบทูลให้องค์จักรพรรดินีทรงแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้ว่าการแห่งเมืองห้าหุบเขาและผู้บัญชาการกองทัพ”
ฉือเจี้ยนเทากล่าวออกอย่างหนักแน่น “ข้าทำทุกอย่างเพื่อศักดิ์ศรีแห่งจักรวรรดิ หาใช่เพื่อชื่อเสียงของตนไม่ ท่านผู้บัญชาการรีบไปเถิดขอรับ… ”
“อืม”
หลินมู่อวี่ยกมือส่งสัญญาณแผ่วเบา “ออกเรือได้”
“ขอรับ…”
เหล่าทหารผู้ทำหน้าที่เป็นกะลาสีเริ่มโยกพายอย่างพร้อมเพรียงเพื่อออกเรือ สายน้ำไหลเชี่ยวของแม่น้ำ
