ึงทะเลปราณอันพลุ่งพล่าน การทะลวงสู่ขอบเขตที่สูงขึ้นทำให้หลินมู่อวี่มีความสุขเป็นอย่างมาก ขณะที่ความปั่นป่วนของพลังเจ็ดประทีปในร่างกายพลันหายเป็นปลิดทิ้ง
เขากระโดดลงจากเตียงด้วยความปีติก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก ทันใดนั้นเปลวเพลิงสีแดงสดพลันลุกโชนรอบกายอย่างน่าเกรงขาม
สุริยันสาดแสง!
เขาได้ทะลวงสู่จุดสูงสุดของขอบเขตปราชญ์ขั้นแรกและห่างจากขอบเขตปราชญ์ขั้นที่สองอีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น…
“โอ้…”
ทันใดนั้นผ้าม่านถูกเปิดออกพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในกระโจม ซือตู่เฉวเดินเข้ามาพร้อมกับทหารรักษาการณ์ด้านนอก นางยกยิ้มก่อนกล่าวออก “ท่านผู้บัญชาการหายดีแล้วหรือเจ้าคะ?”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้าก่อนเอ่ยถาม “แม่ทัพเฉว่ วันนี้วันที่เท่าใดหรือ?”
“สิบหกเมษายนเจ้าค่ะ”
“หือ?” หลินมู่อวี่ตกตะลึง “ข้าฝึกฝนมาสองวันสองคืนแล้วรึ?”
“หาใช่เช่นนั้นไม่” ซือตู่เฉว่ยกยิ้มก่อนกล่าวออก “ข้าจะให้หน่วยวิญญาณอัคนีทำอาหารมาให้ท่านทันทีเจ้าค่ะ ท่านผู้บัญชาการต้องหิวมากแน่หลังจากการฝึกฝนอันยาวนาน”
เมื่อนางกล่าวเช่นนั้น หลินมู่อวี่พลันรู้สึกหิวโหยในทันใด
ไม่นานนัก หน่วยวิญญาณอัคนีก็นำอาหารมาส่ง เมืองห้าหุบเขาอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรธรรมชา
