เสี่ยวซีหันหลังเดินออกไปทันที นางเกรงว่าตนเองจะไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดหากหันมองพวกเขาอีกครั้ง
เสียงเกือกม้าดังก้องภายในเมือง ขณะที่ถังเสี่ยวซีนำทหารออกไป
เว่ยโฉวด้านข้างเอ่ยถาม “ผู้บัญชาการ ทหารหมื่นนายที่เหลือจะสามารถปักหลักปะทะกับอีกฝ่ายได้จริงหรือ?”
“ค่อนข้างยาก”
“แล้วเหตุใด…”
“จะปล่อยให้เหล่าพี่น้องตายตกไปพร้อมเราไม่ได้ การปกป้องเมืองด้วยคนจำนวนมากไม่เป็นผลดี เนื่องจากเราต้องใช้เสบียงอาหารมากขึ้น อีกทั้งเฉียนเฟิงมักปิดล้อมเมืองด้วยวิธีสกปรก”
“ขอรับ”
…
ขณะเดียวกัน นายพลผู้รับผิดชอบเก็บกวาดสนามรบรีบวิ่งเข้ามาพร้อมถือป้ายโลหะในมือ ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านผู้บัญชาการ นี่คือสิ่งที่เราพบในตัวของกบฏโจวผิงผู้นั้น”
“โอ้”
หลินมู่อวี่รับมามองดู นี่คือตราของจักรวรรดิเพื่อระบุตัวตนทหารหากเสียชีวิตในสนามรบ ด้านหน้าตราสลักคำว่า “ผู้บัญชาการกองพัน” ส่วนด้านหลังสลักอักษรสี่ตัว “กองทหารหยางเว่ย” ทันใดนั้นร่างกายหลินมู่อวี่พลันสั่นสะท้าน นี่คือตราของกองทัพแห่งจักรวรรดิที่ใช้ในการเดินทางไปยังเมืองตงฉวง
เว่ยโฉวหรี่ตา “เป็นไปได้ไหมว่า…คนคนนี้เป็นทหารของกองทัพแห่งจักรวรรดิ”
“ผู้บัญชาการกองพัน…”
หลินมู่อวี่กัดฟ
