กจนไม่อาจหยุดลูกธนูเหล็กได้ พวกมันถูกยิงและตายตกไปตามๆ กัน
ทว่าทุกคราที่แนวหน้าถูกสังหาร อสูรเกราะซึ่งอยู่ด้านหลังจะเดินหน้าเพื่อหยิบโล่เหล็กขึ้นมาป้องกันต่อในทันที ดูเหมือนว่าครานี้กองทัพปีศาจจะไม่ได้บุกโจมตีอย่างบุ่มบ่ามเหมือนที่ผ่านมา พวกมันเรียนรู้การจัดกระบวนทัพและปกป้องกองทัพให้สูญเสียน้อยที่สุด
“พวกมันรออะไร?” จางเหว่ยขมวดคิ้วเอ่ยถาม
“บางอย่างด้านหลัง” เฟิงจี้สิงกล่าวตอบเสียงเครียด
ด้านหลังพวกอสูรเกราะ รถบันไดและบันไดพาดมากมายกำลังถูกลำเลียงเข้ามา เนื่องจากมณฑลหลิงตงและมณฑลทงเทียนขาดแคลนแร่เหล็ก โล่ของพวกปีศาจเปราะบางมาก ทว่าสองมณฑลนี้เต็มไปด้วยป่าไม้ พวกมันจึงใช้ไม้เป็นวัสดุหลักในการสร้างอุปกรณ์รบ
“เอาล่ะ”
เฟิงจี้สิงชักดาบสะบั้นวาโยออกจากฝักอย่างเชื่องช้าพร้อมกล่าว “เตรียมต่อสู้!”
เหล่าทหารบนกำแพงเหล็กต่างชักดาบออกมาอย่างพร้อมเพรียงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หลายคนไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะต้องต่อสู้กับเหล่าปีศาจในวันนี้
“เอี๊ยด…เอี๊ยด…”
เพลาของเครื่องยิงส่งเสียงดังไปทั่วบริเวณก่อนเล็งเป้าไปยังเกวียนของเหล่าปีศาจ เฟิงจี้สิงหันไปออกคำสั่งกับเหล่าทหารด้านข้างทันที “ยิงได้!”
“เปรี้ยง!” เครื่องยิงส่งหิน
