พะเนินอยู่ทุกหนทุกแห่งในเมือง พื้นดินราวกับถูกชำระล้างด้วยเลือด
เฟิงจี้สิงเหยียบพื้นอิฐในเมืองที่เต็มไปด้วยเลือดอย่างระมัดระวังก่อนกล่าวออก “หยุดยิงกล่องลูกศรและเครื่องยิง กักตุนลูกศรไว้ด้วย”
“ขอรับ”
จางเหว่ยไปสั่งการทันที
เฟิงจี้สิงเอ่ยถามต่อ “วันนี้เราใช้ลูกศรไปเท่าใด?”
รองผู้บัญชาการหลัวอวี่ด้านข้างกล่าวตอบ “วันนี้เราสูญเสียลูกศรไปเกือบหนึ่งในห้าเนื่องจากใช้กล่องลูกศรยิงโจมตี อีกทั้งพวกปีศาจยังอยู่นอกเมือง เราไม่สามารถออกไปเก็บลูกศรกลับมาได้เลยขอรับ”
“เช่นนี้เอง…”
เฟิงจี้สิงกล่าวออกด้วยแววตาโศก “คืนนี้นำศพทหารทั้งหมดไปฝังทางตะวันตกของเมืองด้วย”
“ขอรับ”
เฟิงจี้สิงเดินเข้าไปในเมืองด้วยสภาพสะบักสะบอม ขณะที่ฉินอินกำลังล้างมือที่ชุ่มไปด้วยเลือด ดูเหมือนว่าวันนี้เหล่าผู้บัญชาการต่างต่อสู้กันอย่างอาจหาญและไม่ย่อท้อ
“ผู้บัญชาการเฟิง สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” ฉินอินเอ่ยถามขณะนั่งลงบนบัลลังก์
“เราสูญเสียกองกำลังมิน้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เฟิงจี้สิงขมวดคิ้วพร้อมกล่าว “ยังไม่มีจำนวนที่ชัดเจน...ทว่าคงมีทหารอย่างน้อยหมื่นนายถูกฆ่าตายตกในสนามรบพ่ะย่ะค่ะ”
“หลังพลบค่ำพวกปีศาจคงไม่บุกโจมตีแล้วกระมัง”
“ไม่แน่พ่ะย่ะค่ะ หากพวกมั
