ต้เท้าโจวเย่า ครานี้…ท่านนำเสบียงมาเท่าใด?”
“เราใช้เกวียนทั้งหมดสามร้อยเล่มในการขนส่ง แต่ละเกวียนมีเสบียงหนักสองพันกิโลกรัม รวมทั้งสิ้นหกแสนกิโลกรัม ท่านเสี่ยวถังแทบจะต้องยกเลิกการขายทั้งหมดเพื่อนำมาส่งเสบียง แต่หากมันสามารถช่วยท่านผู้นำได้ เช่นนั้นมันก็ไม่ไร้ประโยชน์”
โจวเย่ากล่าวอย่างเคร่งขรึม “ท่านผู้นำวิหาร ผู้คนในเมืองหลันเยี่ยนไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายนัก เราไม่สามารถหาอาหารเพิ่มเติมได้มากกว่านี้ ท่านเสี่ยวถังกล่าวว่าเสบียงชุดแรกวันนี้สามารถส่งได้หกแสนกิโลกรัม และในภายภาคหน้า…มันไม่ใช่ปัญหาที่จะเก็บเกี่ยวผลผลิตให้ได้สองแสนกิโลกรัมในทุกๆ วันแม้จะใช้กำลังคนจำนวนมากก็ตาม”
หลินมู่อวี่ตบไหล่โจวเย่าพร้อมกล่าวว่า “ขอบคุณที่พวกท่านทำงานกันอย่างหนัก ไปกันเถิด ส่งอาหารไปยังค่ายและแจกจ่ายให้ทุกคน”
เว่ยโฉวพยักหน้าอย่างยินดี
ซือตู่เซินขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ผู้บัญชาการยกโทษให้ข้าน้อยด้วย แต่อาหารเท่านี้ยังไม่เพียงพอ”
“ข้ารู้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปอาหารที่แจกจ่ายจะถูกลดลงครึ่งหนึ่ง อย่างไรก็ตามสงครามในป่านิรันดร์ได้สิ้นสุดลงแล้ว เช่นนั้นลดการฝึกฝนลงครึ่งหนึ่ง เพื่อให้ทุกคนกินน้อยลง”
ซือตู่เซินประสานหมัดกล่าว “
