งพวกเขามีมากกว่าทหารจักรวรรดิถึงสามเท่า ดังนั้นหลินมู่อวี่จึงต้องพิจารณาแบ่งอาหารให้พวกเขาด้วย ปันส่วนอาหารจึงเพิ่มเป็นสำหรับสามแสนนาย รวมทั้งพลเรือนที่สูญเสียแหล่งอาหาร ด้วยเหตุนี้ทำให้จำเป็นต้องใช้เสบียงอาหารทั้งหมดเจ็ดแสนกิโลกรัมต่อวัน…
พอถึงเวลาค่ำ เว่ยโฉวเข้ามาหาพร้อมสารฉบับหนึ่ง “ท่านเสี่ยวถังส่งสารขนนกมาบอกว่า หน่วยขนเสบียงจากเมืองหลันเยี่ยนอยู่ห่างจากเราเพียงสิบไมล์เท่านั้น”
“อืม เจ้ามากับข้า”
“ขอรับ”
ป่านิรันดร์ค่อนข้างอันตราย แม้ว่าถังเสี่ยวซีจะเป็นราชินีแห่งเผ่าพันธุ์อสูร แต่ไม่ได้หมายความว่าอสูรทุกตนจะปฏิบัติตามคำสั่งของนาง ดังนั้นอสูรครึ่งอสรพิษและครึ่งกิ้งก่าบางตัวโจมตีหน่วยขนเสบียงของกองทัพมนุษย์บ่อยครั้ง
หลินมู่อวี่นำทหารม้าหนักออกไปไม่กี่ไมล์ ก็เห็นขบวนเกวียนบนถนนคดเคี้ยวพร้อมธงดอกจื่อยินแห่งจักรวรรดิที่โบกสะบัด ขณะที่ทหารวิหารศักดิ์สิทธิ์ราวห้าสิบนายกำลังถือธงของร้านค้าจื่อยิน หนึ่งในนั้นเป็นผู้ที่เขาคุ้นเคย นั่นก็คือโจวเย่า หนึ่งในใต้เท้าวิหารศักดิ์สิทธิ์
โจวเย่าก้าวออกมาพร้อมประสานหมัดอย่างเคารพ “ท่านผู้นำวิหารศักดิ์สิทธิ์ ข้าน้อยมาส่งเสบียงอาหารขอรับ”
หลินมู่อวี่ดีใจ “ขอบคุณใ
