รงพลังมามากมายในชีวิต แต่ตอนนี้กลับถึงจุดสิ้นสุดของเส้นทางเดิน พ่อไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว พ่อควรอดอาหารจนตายพร้อมกับเหล่านักรบทั้งสามหมื่นคนที่อยู่ด้านหลัง หรือจะยอมจำนนต่อมนุษย์ดี พ่อควรเลือกสิ่งใดกัน…”
หวงซีประสานหมัด “ท่านพ่อ ลูกเต็มใจเข้าโจมตีหรือถอยหนีพร้อมกับท่านเสมอ เราบุกออกไปด้วยกันเถิด ข้ายอมตายเสียดีกว่ายอมเสียศักดิ์ศรีของนักรบ”
“เด็กดี…”
เทพแห่งป่าเขาจับไหล่หวงซีพร้อมกล่าวว่า “น่าเสียดายที่พ่อแก่มากแล้ว จึงทำให้ความทะเยอทะยานหายไปหมดสิ้น พ่อจำเป็นต้องคิดถึงอนาคตของเผ่า…หากนักรบชั้นยอดต้องตายอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ มันคงเป็นความผิดของข้าทั้งหมด”
หวงซีไม่ได้กล่าวสิ่งใดตอบ
เทพแห่งป่าเขากล่าวอีกครั้ง “วันนี้มีคนอดอาหารตายกี่คน?”
“เจ็ดสิบเอ็ดคนขอรับ”
“อา…เราหาอาหารเพิ่มเติมได้หรือไม่?”
“เหล่านักรบช่วยกันขุดดินลงไปถึงสามฟุตแล้ว แต่ก็ไม่เจอสิ่งใดเลย ขณะนี้พวกเขาทำได้เพียงกลืนเศษดิน กระนั้นมันย่อยได้ยากมาก”
เทพแห่งป่าเขากล่าว “ข้าตัดสินใจว่าจะลองติดต่อหลินมู่อวี่ เจ้าส่งคนออกไปนอกหุบเขาเพื่อแจ้งเขาว่า หากต้องการทำให้เผ่าของเราเชื่อใจ เช่นนั้นจงส่งเสบียงอาหารสามหมื่นกิโลกรัมมาให้เรา”
“ข
