้องการปะทะกับกองทัพที่แข็งแกร่งอีกฟากฝั่งของทะเลทราย ข้าผิดเอง…”
หวงซีกล่าว “ท่านพ่ออย่าตำหนิตนเอง พวกเรามีจำนวนมากขึ้น แต่ที่ดินกลับน้อยลง ปีนี้มีผู้เสียชีวิตจากความอดอยากกว่าหนึ่งหมื่นคนแล้ว หากท่านพ่อไม่นำผู้คนข้ามมา ข้าเกรงว่าพวกเขาคงอดอาหารตายจนหมดสิ้น นี่เป็นชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่ของเผ่าเรา…มันไม่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของท่านพ่อเลยขอรับ”
“ลูกเอ๋ย เจ้าคิดว่า…หลินมู่อวี่ไว้ใจได้หรือไม่?”
“หลินมู่อวี่?”
“นามของชายที่ใช้ดาบทองคำ”
“โอ้…เขาแข็งแกร่งมาก ข้าสัมผัสพลังได้จากปราณของเขา” หวงซีขมวดคิ้ว “เหตุใดท่านพ่อจึงถามเช่นนี้?”
เทพแห่งป่าเขากล่าว “หลินมู่อวี่เคยบอกพ่อในคืนนั้น เมื่อใดที่เผ่าของเรายอมจำนนต่อจักรวรรดิ พวกมันจะแบ่งปันอาหารให้ และปล่อยให้เราตั้งรกรากที่นี่ต่อไป”
หวงซีกัดฟันแน่น “ไม่…เผ่าของเราปกครองผืนป่าหลายหมื่นปีและสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากมาย แม้กระทั่งกองทัพเท้ายักษ์และเผ่าภูผาแคระล้วนก้มหัวให้กับเผ่าของเรา แล้วเราจะยอมจำนนต่อมนุษย์ที่อ่อนแอเหล่านั้นหรือ?”
“เจ้ากล่าวถูกต้อง”
เทพแห่งป่าเขาถอนหายใจ เขากล่าวด้วยดวงตาเปล่งประกาย “ราชาผู้โดดเดี่ยวในป่าเขาเอาชนะศัตรูท
