จะดำเนินไปอีกยาวนานเพียงใด…ข้าหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น รวมทั้งหวังว่าเสี่ยวอินและพี่เฟิงจะไม่ได้รับอันตราย”
“ผู้บัญชาการโปรดวางใจ องค์จักรพรรดินีเป็นเจ้าแห่งผืนแผ่นดิน พระองค์ได้รับพรจากเหล่าทวยเทพมากมาย”
หากพระเจ้าให้พรได้จริง คนดีๆ อย่างพี่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนและพี่ฉินเหลยคงไม่ตาย…” หลินมู่อวี่เงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมถอนหายใจ “ไม่รู้เลยว่าสงครามจะสิ้นสุดลงเมื่อใด…”
เว่ยโฉวตกตะลึง “ผู้บัญชาการ...เบื่อหน่ายกับสงครามที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้หรือ?”
“แล้วจะไม่ให้เบื่อได้อย่างไร?”
หลินมู่อวี่กระชับด้ามกระบี่พร้อมกล่าวเสียงแผ่วเบา “ใครบ้างไม่ต้องการอยู่เคียงข้างกับผู้เป็นที่รัก ใครบ้างไม่ต้องการใช้ชีวิตอย่างอิสระ กระนั้นสงครามยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่อง แล้ววันคืนที่ใฝ่ฝันเหล่านั้นคงไม่มีทางมาถึง”
“อืม…”
ถังเสี่ยวซีพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบงัน ดวงตาคู่งามมองไปยังป่าด้านตะวันตก ไม่มีใครรู้ว่านางคิดสิ่งใดอยู่
…
ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงกระทั่งมืดสนิท เสียงแม่น้ำต้าวเจียงไหลเชี่ยวกรากดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในมณฑลชางหนาน ดวงจันทร์นวลทอแสงประกายงดงามจากฟากฟ้าลงมายังผืนโลก
แสงคบเพลิงสาดส่องบนใบหน้างามของฉินอินยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์มา
