กขึ้น นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อมองดูริ้วไฟในค่ายเผ่าปีศาจทางฝั่งตะวันออก
“ฝ่าบาท” เฟิงจี้สิงประสานหมัดกล่าว “กระหม่อมจะรักษาการณ์เอง ฝ่าบาทโปรดพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้ายังไม่อยากนอน”
ฉินอินเหม่อมองไปอีกฝั่งพร้อมเอ่ยถาม “ผู้บัญชาการเฟิงคิดว่าเผ่าปีศาจมีแผนการใดอยู่? นี่ผ่านมาสิบวันแล้วที่ไม่มีการเคลื่อนไหวเลย ไม่รู้ว่าพวกมันจะโจมตีป้อมปราการใด…”
“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
เฟิงจี้สิงกล่าว “เฉียนเฟิงเป็นผู้มีปัญญาปราดเปรื่อง บางที…เขาคงกำลังวางแผนบางสิ่ง เราทำได้เพียงนั่งดูการเคลื่อนไหวที่จะเกิดขึ้นเท่านั้น ขณะนี้กำแพงเหล็กสร้างเสร็จแล้ว พระองค์ทรงวางพระทัย เผ่าปีศาจไม่ถนัดในการโจมตีเมือง แม้พวกมันจะมีอุปกรณ์ในการปิดล้อม แต่คงไม่สามารถปีนกำแพงเหล็ก ตราบใดที่ยังคงรักษาแนวป้องกันนี้ได้ก็จะปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วสงครามในป่านิรันดร์เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ราบรื่นพ่ะย่ะค่ะ ข้าเชื่อว่าอาอวี่จะสามารถเอาชนะเผ่าคนเถื่อนได้ในไม่ช้า”
“ดี”
…
แสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายสองฟากฝั่งแม่น้ำต้าวเจียง เปลวเพลิงเชื่อมต่อกันทอดยาว สงครามนี้จะเป็นตัวกำหนดชะตากรรมอนาคตของดินแดนซุ่ยติงที่คงอยู่มานานนับศตวรรษ
