ระยะไกล คิ้วของหลินมู่อวี่พลันขมวดพร้อมกล่าวว่า “เสี่ยวซี สถานการณ์ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง? แล้วพวกคนเถื่อนอยู่ที่ไหน?”
“พวกมันตั้งถิ่นฐานอยู่ในหุบเขาผานหลงทางตะวันตกเฉียงใต้ของป่านิรันดร์ ทหารของเมืองกำลังเผชิญหน้ากับคนเถื่อนเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม มู่มู่นำปันส่วนมาด้วยเท่าใด?”
“ไม่มากนัก แต่จะมีมาเพิ่มอีกภายหลัง ไปกันเถิด ข้าอยากเห็นว่าเผ่าคนเถื่อนจะแข็งแกร่งเพียงใด”
“อื้ม”
…
ถังเสี่ยวซีทักทายทหารกองทัพมังกรผงาดทั้งห้าหมื่นนาย ก่อนจะตรงเข้าไปยังป่านิรันดร์ เสียงเกือกม้าดังก้องป่า ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้เห็นมานานกว่าสามปีแล้ว ขณะนี้ป่านิรันดร์มีเส้นทางสำหรับทหารม้า พวกมันเป็นผลงานของถังเสี่ยวซีและถังเจิ้นที่สั่งให้สร้างถนน
หลังจากขี่ม้าเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนก็มาถึงส่วนลึกของป่านิรันดร์ มีดอกไม้บานสะพรั่งอยู่ทุกหนแห่งจนเป็นฉากสวยงามเกินกว่าจินตนาการ แต่หลินมู่อวี่สังเกตเห็นกระต่าย หมูป่า กวางป่า และสัตว์อื่นๆ เพียงไม่กี่ตัว ทันใดนั้นมีกระต่ายตัวหนึ่งวิ่งผ่าน เขาพลันสั่งให้พลธนูยิง ก่อนจะนำไปให้นายพลอสรพิษ พวกเขารับไปอย่างรวดเร็วพร้อมตัดกระต่ายออกเป็นสามส่วน ก่อนจะกลืนลงไปทันที
เว่ยโฉวและคนอื่นๆ ขมวดคิ้ว
