กใบมีดทิ่มแทง
คงเป็นการเห็นแก่ตัวหากรั้งอีกฝ่ายให้อยู่ด้วยกันในยามนี้
…
เมื่อหลินมู่อวี่นำเว่ยโฉวและคนอื่นๆ เคลื่อนทัพหายไปในความมืดมิดยามค่ำคืน ฉินอินห้ามน้ำตาของตนไม่ได้อีกต่อไป นางสะอื้นไห้เสียจนตัวโยน เฟิงจี้สิงทำได้เพียงยืนเคียงข้างโดยไม่รู้จะช่วยปลอบอีกฝ่ายอย่างไร เขากล่าวคำออก “ฝ่าบาท เราต้องไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”