ละกำลัง ข้าสามารถเอาชนะได้แน่ หลังจากพวกคนเถื่อนยอมจำนน ข้าจะนำกองทัพมังกรผงาดกลับมาหาเจ้าที่กำแพงเหล็กทันที”
“อื้ม ท่านต้องมานะ” ดวงตาคู่สวยของฉินอินอึมครึมราวกับมีเมฆหมอกปกคลุมทว่าไม่มีน้ำตาสักหยด ดูเหมือนว่าเหตุการณ์มากมายในสามปีนี้จะหล่อหลอมให้นางเป็นจักรพรรดินีมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่หญิงสาวที่เอาแต่ใจคนเดิมอีกต่อไป
หลินมู่อวี่มองไปยังเฟิงจี้สิงก่อนกล่าวออก “พี่เฟิง เกราะของพวกปีศาจแข็งมากซึ่งยากที่อาวุธธรรมดาจะเจาะทะลุได้ ข้าจะแบ่งศรเศวตรมณีสามแสนดอกที่ข้ามีให้พี่ครึ่งหนึ่ง ยามที่ข้าไม่อยู่ฝากดูแลเสี่ยวอินด้วย”
เฟิงจี้สิงหัวเราะเสียงดัง “วางใจเถิดอาอวี่ ข้าจะดูแลองค์จักรพรรดินีให้เจ้าเอง!”
แก้มของฉินอินขึ้นสีทันที “ผู้บัญชาการเฟิง ท่านหมายความว่าอย่างไร!”
“ฝ่าบาท กระหม่อมสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ!”
“เอาล่ะ” หลินมู่อวี่เอื้อมไปจับมือของฉินอินไว้ครู่หนึ่งก่อนปล่อยอย่างอ้อยอิ่ง “แม้จะถูกกีดกั้นด้วยแม่น้ำและภูเขานับหมื่นลี้ ข้าอยากให้เจ้าอดทนรอจนกว่าข้าจะกลับมายังเมืองหลันเยี่ยน โปรดมีชีวิตอยู่เพื่อรอข้า!”
ไหล่ของฉินอินสั่นไหว นางจ้องมองแววตามุ่งมั่นของหลินมู่อวี่ภายใต้แสงจันทร์ด้วยหัวใจที่ปวดร้าวดั่งถู
