งค์หญิงเว่ยนัก”
เซี่ยงอวี้ประสานหมัดก่อนกล่าวคำออก “ในฐานะผู้บัญชาการ กระหม่อมสามารถหลั่งเลือดเพื่อปกป้องจักรวรรดิได้ ขอเพียงพระองค์ทรงรับสั่ง กระหม่อมจะนำกองทหารมุ่งสู่ดินแดนตะวันตกทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
เฟิงจี้สิงขมวดคิ้ว “ฝ่าบาท กระหม่อมบางสิ่งจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่าอย่างไร ผู้บัญชาการเฟิง” ฉินอินยิ้ม
เฟิงจี้สิงกล่าวคำออก “อย่างที่ทุกคนทราบ เฉียนเฟิงได้รวบรวมกองกำลังปีศาจกว่าสองแสนอยู่ที่ชายแดนตะวันออกของมณฑลชางหนาน พวกเขาอาจบุกโจมตีเมืองได้ทุกเมื่อ อีกทั้งมณฑลชางหนานยังเป็นแนวป้องกันหลักของแม่น้ำต้าวเจียง หากเหล่าปีศาจบุกทะลวงเมืองแล้วไม่มีกองทัพคอยตั้งรับจะทำอย่างไร ดังนั้นกระหม่อมคิดว่ากองทัพมังกรผงาดของผู้บัญชาการหลินเหมาะสมที่จะไปสู้กับเผ่าคนเถื่อนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินอินยกยิ้มพลางพยักหน้า “ท่านผู้บัญชาการเฟิงพูดมีเหตุผล ท่านตาคิดว่าอย่างไร?”
ซูมู่หยุนพึมพำ “เซี่ยงอวี้และหลินมู่อวี่ต่างเป็นผู้บัญชาการที่มีชื่อเสียงและเก่งกาจ อันที่จริงพวกเขาทั้งสองสามารถไปได้ เหตุใดจึงไม่จับฉลากดูล่ะ?”
“เยี่ยม!”
ฉินอินหยิบกระดาษสองแผ่นออกมาก่อนใช้ปากกาเหล็กเขียนคำว่า “ไป” และ “ไม่ไป” ลงไปและยื่นให้หญิงรับใช้ นางก้าวไป
