ที่อยู่บนเก้าอี้หลักได้อย่างชัดเจน เขาเป็นชายอายุไม่เกินสามสิบปีสวมสุดเกราะหนังเสือและใบหน้าหล่อเหลา ขณะที่ดวงตาคมราวกับเหยี่ยวจ้องมองหลินมู่อวี่ ก่อนจะลุกขึ้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นึกว่าใคร…ที่แท้ก็เป็นแม่ทัพแห่งเมืองหลันเยี่ยนนี่เอง”
“เจ้าคือซือตู่เซินหรือ?” หลินมู่อวี่เอ่ยถามขณะที่ปราณเพลิงวายุปกคลุมร่างกายจนทำให้เสื้อคลุมขาวปลิวไสวแม้ไม่มีลมพัด
“ใช่” ซือตู่เซินวางจอกสุราลง “แล้วเจ้าคือ?”
“หลินมู่อวี่”
“โอ้ ที่แท้ก็เป็นผู้บัญชาการหลินแห่งจักรวรรดิฉิน ขออภัยที่เสียมารยาทขอรับ!” ซือตู่เซินประสานหมัดกล่าวอย่างเคารพ “เหตุใดท่านจึงมาเยือนถึงที่นี่?”
“เรามีเครื่องประดับเพชรสีขาวมากมายที่ซื้อมาจากเมืองชีไห่ แต่มันถูกปล้นบริเวณทางเหนือนอกเมืองหลันเยี่ยน ไม่ทราบว่ากลุ่มของเจ้ารู้เห็นเรื่องนี้หรือไม่?”
ซือตู่เซินหัวเราะพร้อมสารภาพออกมาโดยไม่คาดคิด “ใช่ ข้าออกคำสั่งให้ออกไปปล้นสะดม เนื่องจากคิดว่าเป็นสินค้าที่ขุนนางในเมืองหลันเยี่ยนซื้อ”
หลินมู่อวี่กล่าว “เพชรสีขาวเหล่านั้นจะถูกนำไปหลอมเป็นศรเศวตรมณีเพื่อใช้ในการจัดการเผ่าปีศาจและจักรวรรดิอี้เหอ หวังว่าเจ้าจะสามารถส่งคืนพวกมันทั้งหมด”
ซือตู่เซินคร่ำ
