ครวญ ขณะที่เด็กสาวด้านข้างเลิกคิ้วพร้อมกล่าว “ช่างน่าขัน คิดว่าตนเองเป็นใครกัน?”
หลินมู่อวี่เงยหน้ามอง หญิงสาวผู้นี้แต่งกายชุดทหารพร้อมมีดรูปจันทร์เสี้ยวสองเล่มห้อยอยู่ที่เอว มันดูไม่เหมือนอาวุธจากแผ่นดินใหญ่เท่าไหร่ แต่นางมีใบหน้างดงามคล้ายคลึงซือตู่เซิน ซึ่งคงเป็นซือตู่เฉว่ เขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “ทำไมหรือ? ผู้นำทหารรับจ้างหลิงเป่ยจะสั่งสอนข้าอย่างนั้นรึ?”
ซือตู่เฉว่ดึงมีดสั้นออกมาพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อผู้บัญชาการหลินรู้จักซือตู่เฉว่ เช่นนั้นก็คงรู้ว่าข้าเป็นคนเช่นไร หากไม่สามารถชนะดาบคู่ของข้าได้ ก็อย่าหวังจะได้มีชีวิตรอดกลับออกไป อีกทั้งเพื่อปล้นสินค้าเหล่านั้น พวกเราสังหารทหารไปหลายสิบนายเลย”
“เหอะ! พวกเจ้าเข่นฆ่า แล้วยังค้ามนุษย์อีก!”
หลินมู่อวี่ยกฝักกระบี่วิญญาณมังกรขึ้นพร้อมยิ้มอย่างทะนงตัว “เข้ามา! ข้าจะเอาชนะโดยไม่ต้องชักกระบี่ออกจากฝัก”
“จองหอง!!”
ซือตู่เฉว่กระโดดไปด้านหน้าพร้อมฟาดฟันดาบคู่ที่ปกคลุมไปด้วยแสงปราณยุทธ์
วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าสั่นสะเทือน ก่อนที่กำแพงน้ำเต้าทองจะปรากฏขึ้น ขณะเดียวกันก็ยกฝักกระบี่วิญญาณมังกรเพื่อปัดป้อง “เคร้ง!” คมดาบกระทบกันรุนแรง แ
