ึ่งพันนายก็เหลือเฟือ ให้เฝิงสี่และจินเสี่ยวถังนำทัพไป”
“ขอรับ”
…
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินมู่อวี่และเว่ยโฉวนำกองทหารม้าในชุดเกราะเต็มยศเคลื่อนทัพออกจากค่ายมุ่งหน้าสู่ฐานทัพของกลุ่มเทียนเจว๋ทางตะวันออกของเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ประชากรแออัดและยากจนที่สุดในเมืองหลันเยี่ยน กลับกันถนนทงเทียนที่หลินมู่อวี่อาศัยอยู่นั้นเป็นละแวกของเหล่าขุนนางและเศรษฐี
หลังจากเดินทางมาร่วมชั่วโมง สิ่งก่อสร้างตระการตารอบข้างค่อยๆ หายไปกลายเป็นบ้านขนาดเล็กที่เบียดเสียดกันอย่างแออัด บางหลังแลดูซอมซ่อเสียจนอาจพังลงเพราะพายุฝน ผู้คนในชุมชนต่างมองกองทหารมังกรผงาดซึ่งสวมใส่สัญลักษณ์จักรวรรดิควบม้าผ่านไปด้วยท่าทีเฉยเมย
ไม่นานนักพวกเขาเดินทางผ่านตลาดทาส น่าเศร้านักที่แม้จักรวรรดิฉินจะเจริญรุ่งเรืองเพียงใด หากแต่ก็ยังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างสังคมทาสสู่สังคมศักดินา กลุ่มทาสยืนเรียงแถวให้ผู้คนเลือกเยี่ยงสินค้าโดยใช้ความสูงต่ำดำขาวเป็นเครื่องต่อรอง
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วขณะขี่ม้าผ่านไปอย่างเชื่องช้า จินเสี่ยวถังเหมือนจะรู้ว่าเขาคิดเช่นไรจึงยิ้มและกล่าวคำออก “พี่อาอวี่ ท่านทนดูการค้าทาสไม่ได้งั้นหรือ?”
“อืม” หลินมู่อวี่พยักหน้า
