“มนุษย์ทุกคนควรมีสิทธิ์เท่าเทียมกัน”
จินเสี่ยวถังประหลาดใจเล็กน้อยกับคำพูดเหล่านั้น เขาหัวเราะก่อนกล่าวตอบ “แต่ไม่ใช่ในเรื่องนี้ขอรับ บางคนเกิดเป็นราชวงศ์เช่นเดียวกับท่าน ขณะที่บางคนเกิดมาเป็นทาสเช่นเดียวกับพวกเขาเหล่านี้”
หลินมู่อวี่กล่าว “หากเราปล่อยตัวทาสเหล่านี้และให้ที่ดินรกร้างแก่พวกเขาเพื่อเพาะปลูกเลี้ยงชีพ พวกเขาคงสร้างประโยชน์ได้มากกว่านี้ไม่ใช่หรือ?”
จินเสี่ยวถังชะงักไปอีกหน “บางทีพี่อาอวี่คงพูดถูก ข้าไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน...”
เว่ยโฉวด้านข้างกระซิบกับเขา “ผู้บัญชาการขอรับ ท่านต้องการใช้เงินทุนของร้านค้าจื่อยินเพื่อซื้อทาสเหล่านี้ในราคาถูกหรือไม่ขอรับ? เราสามารถมอบอิสระแก่เหล่าชายฉกรรจ์ในตลาดทาสและให้พวกเขาจับดาบสู้อย่างจงรักภักดีต่อจักรวรรดิ”
“ไม่”
หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะก่อนกล่าวต่อ “เช่นนั้นจะทำให้พวกพ่อค้าทาสแข็งแกร่งขึ้นไปอีก สักวันข้าจะถอนรากถอนโคนระบบนี้ให้สิ้นซาก”
เว่ยโฉวตกตะลึงและนิ่งเงียบไป
อย่างที่หลินมู่อวี่กล่าว บางอย่างอาจถึงคราต้องเปลี่ยนแปลงแล้วจริงๆ
แล้วจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้บ้าง?
คงต้องให้องค์จักรพรรดินีร่างพระราชโองการเพื่อปลดปล่อยทาสรับใช้เหล่านี้และให้ค่าชดเชยแก่พ
