าว “ข้าแต่ฝ่าพระบาท ภูมิประเทศบริเวณเทือกเขาฉินอันตรายนัก รอบข้างของมณฑลชางหนานและมณฑลดาราเป็นป่าลึกไม่มีที่สิ้นสุดซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์วิญญาณอายุนับหมื่นปี แน่นอนว่าทั้งกองทัพมนุษย์และปีศาจต่างก็ไม่ต้องการผ่านเส้นทางนั้น อีกทั้งถนนที่ตัดผ่านเทือกเขาก็ถูกสร้างอยู่นอกกำแพงเมืองและพวกอสูรเกราะยังปีนป่ายได้อ่อนหัดนัก ตราบใดที่มีกำแพงหน้าด่านได้ อย่างไรเมืองของเราก็ปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินอินพยักหน้า “อืม ก็ถูกของท่านผิงหนานโหว”
ขณะนั้นเหล่าทหารเริ่มใช้เครื่องยิงโจมตีอสูรเกราะที่เข้ามาใกล้กำแพงเมืองหน้าด่าน แม้ความแม่นยำของมันอาจไม่สูงนัก ทว่าเมื่อยิงเข้าเป้าก็สามารถทะลุร่างของอสูรเกราะได้อย่างง่ายดาย เสียงของลูกศรกระทบเกราะแข็งดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมเสียงโหยหวนอันน่าสังเวชก้องกังวานไปทั่วภูเขา ก่อนกองทหารจักรวรรดิจะเปลี่ยนไปใช้คันธนูเพื่อยิงศรใส่อสูรเกราะที่เริ่มเข้ามาในระยะประชิด
“ข้าเกรงว่าอาจไม่เป็นเช่นนั้น”
เฟิงจี้สิงขมวดคิ้วก่อนกล่าวต่อ “ฝ่าบาททางนั้นพ่ะย่ะค่ะ มันคือสิ่งใดกัน?”
ทุกคนต่างมองตามเฟิงจี้สิงก่อนพบว่า เหล่าอสูรเกราะกำลังเข็นเกวียนขนาดใหญ่สองสามเล่มบนถนนสู่เมืองหน้าด่านเข้ามาใกล้
