ี่จะลงมือเป็นการส่วนตัวหรือ?”
ถังจั่วกำลังจะร้องไห้ด้วยความกลัว เขารีบคุกเข่าพร้อมก้มศีรษะลงแนบพื้น “กระหม่อมเป็นผู้ออกคำสั่งเอง…อีกทั้งยังสั่งให้เหล่าทหารเข้าโจมตีท่านผู้บัญชาการ ทุกสิ่งอย่างเป็นความผิดของกระหม่อมเอง ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!”
ขณะเดียวกันถังหลานคุกเข่าลงพร้อมกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่รอบคอบและปล่อยให้แม่ทัพตระกูลถังก่ออาชญากรรมที่เลวร้ายเช่นนี้ หวังว่าพระองค์จะทรงช่วยชีวิตเขาไว้เพื่อให้สืบทอดสายเลือดตระกูล แม้จะถอดยศและบรรดาศักดิ์ทั้งหมด กระหม่อมก็ไม่มีข้อโต้แย้ง”
ฉินอินยิ้ม “ท่านหลานกงรู้หรือไม่ว่าการฝ่าฝืนคำสั่งของจักรพรรดินีเป็นอาชญากรรมใด?”
ถังหลานสั่นสะท้าน “อะ…อาชญากรรมมีโทษถึงประหารชีวิต...”
“แล้วถังจั่วฝ่าฝืนคำสั่งของจักรพรรดินีเป็นการส่วนตัวพร้อมจู่โจมผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิเป็นอาชญากรรมอะไร?”
“อาชญากรรมร้ายแรงมีโทษถึงประหารชีวิต...” ใบหน้าถังหลานซีดเซียว
“ในเมื่อมันเป็นอาชญากรรมร้ายแรง เหตุใดจึงต้องร้องขอความเมตตา?” ฉินอินนั่งไขว้ขาบนบัลลังก์พร้อมกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “นำถังจั่วและนายพลออกไปตัดหัว จากนั้นนำหัวของพวกมันมาให้ข้า”
“ฝ่าบาท…นั่น…” ถังเทียนด้านหลังถังหลานตกตะลึงพร้อมกล
