น้ำเสียงสั่นเครือว่า “คะ…คารวะผู้บัญชาการเฟิงจี้สิง!”
ถังจั่วค่อยๆ คุกเข่าลง ขณะที่ยังถือดาบยาวในมือพร้อมกล่าวว่า “ถังจั่วคารวะท่านผู้บัญชาการเฟิงขอรับ”
เฟิงจี้สิงหันมองหลินมู่อวี่ที่หมดสติบนพื้น เมื่อเห็นศีรษะของฉินเหลยที่ผูกติดเอวไว้ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าหมอง
เขากัดฟันแน่นพร้อมตวาดเสียงดัง “จะ…เจ้า!” เฟิงจี้สิงรีบคุกเข่าลงพยุงหลินมู่อวี่พร้อมร้องเรียกอย่างกังวล “อาอวี่…อาอวี่!”
แต่หลินมู่อวี่ยังคงหมดสติ
เสียงเกือกม้าดังขึ้นกึกก้องจากด้านหลังพร้อมธงรบกองทัพองครักษ์และกองทัพมังกรผงาดปลิวไสว ขณะที่ฉินอินสวมเสื้อคลุมควบม้าอยู่หน้ากองทหารกว่าห้าพันนาย เมื่อเห็นหลินมู่อวี่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าของนางพลันบิดเบี้ยวทันที ก่อนจะทอดสายตาคู่งามบนบาดแผลและพึมพำ “พี่อาอวี่…”
เฟิงจี้สิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกล่าวว่า “ฝ่าบาท ถังจั่วและคนอื่นๆ มาที่นี่เพื่อลอบสกัดกั้นและสังหารอาอวี่…ทันทีที่พระองค์มีพระราชโองการ กระหม่อมจะนำกองทัพแห่งจักรวรรดิออกไปจัดการทันที โทษฐานที่ก่อกบฏขัดขืนคำสั่งองค์จักรพรรดินี!”
ถังจั่วรีบกล่าว “ผู้บัญชาการเฟิงอภัยให้ข้าด้วย…เราเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น!”
“ใครเป็นผู้สั่งการให้เจ้าทำ?”
ฉินอิน
