กอดหลินมู่อวี่ไว้ในอ้อมแขนพร้อมวางมือลงบนทะเลปราณอย่างแผ่วเบา พลังโซ่เทวะบินออกจากร่างแปรเปลี่ยนเป็นมังกรทองทันที ก่อนจะบินวนรอบบาดแผลของหลินมู่อวี่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ขณะเดียวกันโซ่เทวะในร่างเขาตอบสนองและส่องประกายสะท้อนซึ่งกันและกัน ราวกับมีสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างโซ่เทวะทั้งสอง
“ฝะ…ฝ่าบาท…” หน้าผากถังจั่วเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อพร้อมกล่าวว่า “ระ…เราไม่ได้รับสารใดๆ เกี่ยวกับคำสั่งของหลินมู่อวี่ นอกจากได้รับสารที่ว่าเขายอมจำนนต่อจักรวรรดิอี้เหอ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่กระหม่อมออกไล่ล่าเขา”
“บังอาจ!”
ดวงตาฉินอินเต็มไปด้วยความโกรธ “เจ้าลอบสกัดกั้นผู้บัญชาการหลิน มันจะเป็นสิ่งที่เจ้าไม่รู้ได้รึ?!”
ถังจั่วรีบวิงวอนขอความเมตตา “ฝ่าบาท…กระหม่อมไม่รู้จริงๆ กะ…กระหม่อมเป็นสายเลือดตระกูลท่านหลานกง โปรดไว้ชีวิตกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“หยุดพูดเสีย” ฉินอินมองด้วยความเกลียดชังพร้อมกล่าวว่า “ผู้บัญชาการเฟิง นำคนเหล่านี้ไปยังเมืองหน้าด่านโม่ซงพร้อมพาพี่อาอวี่กลับไปพักฟื้น และส่งสารบอกท่านอาวุโสฉู่ให้เขาเดินทางมารักษาอาการบาดเจ็บของท่านพี่โดยเร็ว”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เฟิงจี้สิงโบกมือเรียกเว่ยโฉว จางเว่ย และกองทัพทั้งสองออกไป
