าดาวตกเป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม หลินมู่อวี่วิ่งเป็นระยะทางราวสองร้อยไมล์จนสามารถมองเห็นเทือกเขาฉินเลือนรางอยู่ไม่ไกล สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจลงจากภูเขามาเดินบนพื้นราบ
หมู่บ้านทั้งหมดในละแวกนี้เหลือเพียงเศษซากหลังการปลุกปล้นสะดมของพวกปีศาจ ทั้งภูเขาและหมู่บ้านต่างไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต ทว่าระหว่างทางก็ยังมีนายพรานให้เห็นอยู่บ้างประปราย
“ฉับ!”
ทันใดนั้นบางสิ่งงับเข้าที่ปลายเท้าของเขา ดูเหมือนว่าหลินมู่อวี่จะเหยียบกับดักของนายพรานเข้า โชคดีที่เขาใส่ชุดเกราะอยู่จึงไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่นานนักปราณเพลิงวายุพลันหมุนวนบีบกับดักจนแตกออก
แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินต่อ เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง “เหตุใดเจ้าจึงต้องพังกับดักของข้าด้วย…”
หลินมู่อวี่หันกลับไปก่อนพบว่าต้นเสียงคือนายพรานอายุราวสามสิบปีซึ่งห้อยกระต่ายสองสามตัวไว้ที่หลัง เขายิ้มพร้อมกล่าวตอบ “เจ้าอยากให้ข้าชดใช้ให้หรือไม่?”
เมื่ออีกฝ่ายหันมา นายพรานสังเกตเห็นดาวสีทองสามดวงที่ปกเสื้อของหลินมู่อวี่อย่างรวดเร็ว แม้จะเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา แต่เขารู้ว่ายิ่งมีดาวประดับยศมากเท่าใด ตำแหน่งของบุคคลนั้นก็จะยิ่งสูงขึ้น ฉับพลันสีหน้าของนายพรานแปรเปลี่ยน
