ก่อนกล่าวออกอย่างนอบน้อม “ท่าน…เหตุใดท่านจึงเดินทางมาถิ่นทุรกันดารนี้เพียงลำพังขอรับ?…อีกทั้งพื้นที่แห่งนี้ยังถูกพวกปีศาจยึดครองอยู่”
หลินมู่อวี่ประสานหมัดก่อนกล่าวตอบ “ข้าเป็นทหารของจักรวรรดิที่บังเอิญผ่านมาแถวนี้”
“งั้นหรือ…” นายพรานเบิกตากว้าง ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความกลัว “ท่านคือหลินมู่อวี่ ผู้บัญชาการกองทัพมังกรผงาดใช่หรือไม่?”
“เจ้ารู้จักข้างั้นรึ?”
“มะ…ไม่รู้จักขอรับ” นายพรานมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่นก่อนกล่าวต่อ “แต่กองทัพจักรวรรดิอี้เหอเพิ่งจะบุกค้นหมู่บ้านในละแวกใกล้เคียงทั่วทุกแห่งเพื่อตามหาผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดินามว่าหลินมู่อวี่ ข้าไม่คิดว่าจะเป็นท่าน...”
“พวกมันอยู่ที่นี่กี่คนหรือ?” หลินมู่อวี่ถาม
“ข้าน้อยไม่แน่ใจขอรับ แต่ไม่มากนัก ทั้งหมดเพิ่งจากไปเมื่อเช้านี้”
“เช่นนี้เอง ขอบใจเจ้ามาก”
“ด้วยความยินดีขอรับ”
หลินมู่อวี่เหลือบมองอีกฝ่ายก่อนกล่าวคำออก “ที่นี่ไม่ปลอดภัย เหล่าปีศาจอาจกลับมาเร็วๆนี้ เจ้าควรซ่อนตัวในภูเขาและรอจนกว่ากองทัพมนุษย์จะสามารถขับไล่พวกมันออกไปได้ เช่นนั้นเจ้าจะมีชีวิตรอด”
“ขอบคุณท่านมากขอรับ ข้าน้อยจะจำไว้” นายพรานมองเขาอย่างซาบซึ้งใจ
หลินมู่อวี่พยักหน้าก่อนมุ่งหน้า
