บสาหัสจนไม่อาจต้านทานความแข็งแกร่งของอสูรทั้งสามตนได้อีกต่อไป ฉับพลันแขนขาอ่อนแรงจนทรุดลงไปกองกับพื้น ขณะที่อสูรเกราะทั้งสามรุมโจมตีเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
ทันใดนั้นด้านหลังศีรษะถูกแทงด้วยหอก แม้จะสวมชุดเกราะป้องกันร่างกาย ก็ยังรู้สึกความเจ็บปวดแสนสาหัส เขาตะโกนลั่น “เถาวัลย์น้ำเต้า!”
ฉับพลันเถาวัลย์น้ำเต้าทองพลันผุดขึ้นมัดร่างของเหล่าอสูรเกราะทีละตัว
หลินมู่อวี่รีบฉวยโอกาสนี้หนีไป หากต่อสู้กับเหล่าอสูรเกราะอีกนับพันตัวที่อยู่บริเวณนี้คงตายตกอยู่ที่นี่ไม่ช้าก็เร็ว และเขาไม่ได้โง่เขลาถึงเพียงนั้น
เขาใช้ฝีเท้าดาวตกหนีออกจากสนามรบด้วยความเร็วเต็มกำลังจนพวกอสูรเกราะไล่ตามไม่ทัน ชายผู้นี้มีความเร็วเหนือมนุษย์ทั่วไป!
…
อสูรเกราะกลับมายังจักรวรรดิอี้เหออีกครั้ง และมันคือการโจมตีครั้งใหญ่ที่ทำให้หลินมู่อวี่ต้องหนีออกมาโดยเร็วที่สุด ยิ่งเขากลับไปยังเทือกเขาฉินได้เร็วเท่าใด เขาก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงเร่งฝีเท้ามุ่งไปยังเทือกเขาฉินอย่างสุดกำลัง
เช้าวันต่อมา เขาอยู่ห่างจากเมืองหน้าด่านโม่ซงเพียงสิบไมล์ อีกทั้งยังไม่มีวี่แววว่าเหล่าปีศาจจะตามเขามาถึงที่นี่…
ขณะนั้นชายคนหนึ่งควบม้าผ่าน
