ัญชาการหลินโปรดเชื่อข้าเถิด ครานี้ข้าไม่ต้องเห็นจักรวรรดิฉินต้องสูญเสียผู้มากความสามารถเช่นท่าน”
หลินมู่อวี่ยิ้มขมขื่น “ไปกันเถิด อย่างที่เจ้ากล่าว…ข้าไม่มีทางเลือก”
“อืม…”
…
เช้าตรู่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเมืองสายัณห์ยังคงอยู่ในความโกลาหล กองทัพทหารบุกค้นบ้านเรือนผู้คนและตรวจค้นทุกกระเบียดนิ้ว นกอินทรีจำนวนมากแผดเสียงร้องกลางอากาศขณะที่ตามหาหลินมู่อวี่ หม่านหนิงแทบจะออกคำสั่งให้ขุดลงไปใต้ดินเพื่อค้นหา แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้สั่งให้ทำเช่นนั้นจริงๆ
รถม้าสีดำเคลื่อนตัวบนถนนมุ่งหน้าไปประตูทิศเหนือของเมืองสายัณห์อย่างเชื่องช้า แต่หน้าประตูเต็มไปด้วยกองทัพแห่งจักรวรรดิอี้เหอคอยคุมกัน
“แม่ทัพเฉินหยาง เมืองนี้อยู่ภายใต้กฎอัยการศึกแล้ว…” ทหารรักษาการณ์กล่าวด้วยความเคารพ
เฉินหยางบนรถม้าตอบกลับ “ข้านำนักรบสามพันนายออกจากเมืองด้วยคำสั่งของท่านซีหยางโหวเพื่อสกัดกั้นหลินมู่อวี่ในพื้นที่ระหว่างเมืองสายัณห์และกำแพงเหล็ก นี่คือม้วนสาส์นและลูกศรประจำตัวท่านโหว”
ทหารรักษาการณ์ใช้แสงคบเพลิงเพื่อตรวจสอบ ก่อนจะพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ เปิดประตูได้!”
แต่ทันใดนั้นมีอีกคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกล่าวว่า “ช้าก่อ
