น...ท่านซีหยางโหวเคยกล่าวไว้ว่า จะไม่มีผู้ใดเข้าหรือออกเมืองได้ เขาตรวจการอย่างเข้มงวด แม่ทัพเฉินหยางโปรดให้อภัยข้าน้อยที่หมิ่นคำสั่งของท่านด้วย แต่หลินมู่อวี่ผู้นี้ก่ออาชญากรรมร้ายแรง ไม่เพียงสังหารแม่ทัพลู่จ่าว แต่ยังสังหารนายพลหลายนายของจักรวรรดิอี้เหอ ซึ่งเป็นความผิดที่สมควรตาย!”
“ข้ารู้…”
เฉินหยางยืนขึ้นพร้อมกล่าวว่า “เชิญตรวจสอบเถิด”
“ขอรับ…”
ทหารรักษาการณ์ชักดาบออกมาขณะตรวจสอบรถม้า ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปที่ใต้หลังคารถม้า เขาพลันยกมือแทงดาบขึ้นไป
“ฉึบ!”
ขี้เลื่อยร่วงหล่นออกมา เฉินหยางสั่นสะท้านภายในหัวใจพร้อมกล่าวว่า “เจ้าต้องการทำสิ่งใด? ช่างไม่ละอายใจที่กล้ามาค้นเช่นนี้”
ทหารรักษาการณ์ชักกระบี่ออกอย่างระมัดระวังและพบว่าไม่มีเลือดติดใบดาบ เขาประสานหมัดพร้อมกล่าวว่า “โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย ท่านแม่ทัพผ่านได้”
“หึ!”
เฉินหยางออกคำสั่ง จากนั้นกองทัพค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากเมือง
…
“ท่านหลินเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?” เฉินหยางเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล
ในชั้นลอยใต้หลังคา หลินมู่อวี่มองไปยังแผ่นไม้ที่ถูกเจาะใต้รักแร้ตนพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ “ไม่เป็นไร หลูจ๋านไม่สามารถสังหารฆ่า เช่นนั้นทหารรักการณ์ธรรมดาจะจัด
