การข้าได้อย่างไร”
เฉินหยางถอนหายใจโล่งอกพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ดีแล้วขอรับ…มันทำให้ข้ากลัวแทบตาย หลังจากพ้นอาณาเขตรักษาการณ์ของเมืองระยะหนึ่งแล้ว ข้าจะส่งท่านที่ป่าทึบ ซึ่งข้าไปส่งท่านได้เพียงเท่านี้”
“ขอบคุณมากท่านแม่ทัพ…”
รถม้าโยกไหวตลอดทาง หลังเดินทางระยะหนึ่ง รถม้าค่อยๆ หยุดลง เฉินหยางเปิดชั้นลอยออก หลินมู่อวี่มองรอบบริเวณ ขณะที่เสียงเกือกม้าของกองทัพเฉินหยางดังขึ้นอีกด้านของป่า
“มาเถิด อย่าให้พวกเขารู้”
“ขอบคุณ” หลินมู่อวี่ประสานหมัดพร้อมกล่าว “ข้าจะจดจำความเมตตาของท่านเฉินหยางในครานี้”
เฉินหยางกล่าวด้วยใบหน้าหม่นหมอง “ไม่ ข้าเป็นเพียงคนทรยศต่ำต้อย สิ่งที่ข้าทำได้เพียงเพื่อชดเชยความรู้สึกผิดตลอดสามปีที่ผ่านมา ท่านผู้บัญชาการหลินรีบไปเถิดขอรับ”
“ลาก่อน”
หลินมู่อวี่พลันหายเข้าไปในป่าลึก
…
ป่าทางตอนเหนือของเมืองสายัณห์ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงกลายเป็นพื้นที่รกร้าง หลินมู่อวี่เดินฝ่าเข้าไปในป่าพร้อมกระบี่เล่มยาว หนามในป่าเกี่ยวชุดเกราะที่แตกของเขาอย่างต่อเนื่องจนเลือดไหลอาบร่างและเริ่มหมดแรง กระนั้นเขายังคงมีเคล้าความสง่างามของผู้บัญชาการกองทัพมังกรหลงเหลืออยู่
ขณะที่กำลังเดิน จู่ๆ ทักษะชีพจรว
