ือง
หม่านหนิงระเบิดโทสะ “ไอ้พวกขยะเอ๊ย…ติงซี่! พาข้าขึ้นไปบนกำแพงเมือง!”
“ขอรับซีหยางโหว!”
คนรูปร่างท้วมอย่างหม่านหนิงมักเชื่องช้า แต่ในเวลานี้เขากลับคล่องแคล่วอย่างน่าเหลือเชื่อ พวกเขามาถึงกำแพงเหล็กเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น ขณะที่มองเห็นหลินมู่อวี่บินตรงไปทางเหนืออย่างรวดเร็วราวกับนก
ติงซี่พลันกล่าว “ดูเหมือนว่า…เราจะจับเขาไม่ได้แล้ว”
“งั้นรึ?”
หม่านหนิงกัดฟันแน่นพร้อมออกคำสั่ง “แม่ทัพติงซี่เป็นพลธนูที่แกร่งกล้าในหลิงหนาน
“ขอรับซีหยางโหว…”
ทหารรักษาการณ์ยื่นธนูยักษ์ให้ติงซี่
“หลินมู่อวี่เป็นจอมยุทธ์ขอบเขตปราชญ์ เกราะปราณยุทธ์ของมัน…ลูกธนูไม่สามารถเจาะทะลวงได้” ติงซี่ถอนหายใจ “ท่านซีหยางโหวอย่าทำให้ติงซี่ต้องอับอาย…มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ…”
“วางใจเถิด”
หม่านหนิงยื่นมือหยิบลูกศรจากทหารรักษาการณ์ มันเป็นลูกศรสีขาวที่ส่องประกายในแดดยามเช้า “ศรเศวตรมณีสามารถสังหารเทพและปีศาจได้ แทบไม่ต้องพูดถึงหลินมู่อวี่ที่บาดเจ็บหนักขณะนี้”
“นี่มัน…” ติงซี่กัดฟันกรอด “ศรเศวตรมณีนี้มาจากที่ใด?”
“ดึงออกจากศพทหารของเรา” หม่านหนิงกล่าวด้วยสายตาเย็นชา “จักรวรรดิอี้เหอได้รับความเดือดร้อนอย่างมากจากศรเศวตรมณี วันนี้ห
