อันหรูหราของเหล่าขุนนาง
หลินมู่อวี่รู้สึกว่าชีวิตของผู้คนในจักรวรรดิอี้เหอหลังการปล้นสะดมในเมืองหลันเยี่ยนช่างสุขสบายนัก แต่จะเสวยสุขไปได้อีกกี่น้ำหากเหล่าปีศาจยังกระหน่ำโจมตีเช่นนี้!
“เนื้อกวางเพคะฝ่าบาท”
สาวใช้หยิบชิ้นเนื้อวางลงบนจานของหลินมู่อวี่อย่างนอบน้อม นางไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองราชาแห่งขุนเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า ในสายตาสาวใช้ผู้นี้หลินมู่อวี่เปรียบดั่งผู้สูงศักดิ์ แม้เขาจะไม่มีอำนาจทางทหารหรือการเมืองแม้แต่น้อย แต่ก็ถือเป็นเกียรติแก่นางยิ่งที่ได้รับใช้ราชาองค์เดียวของจักรวรรดิอี้เหอ
“ข้าอิ่มแล้ว ขอบใจมาก” หลินมู่อวี่ยังคงไว้ซึ่งนิสัยจากสังคมสมัยใหม่ เขาให้เกียรติทุกคนเสมอแม้แต่ผู้น้อยใต้บังคับบัญชา
สาวใช้กล่าวคำออกพร้อมใบหน้าแดงก่ำ “ท่านแม่ทัพกล่าวว่าพระองค์สามารถพากระหม่อมกลับตำหนักได้หากพระองค์ทรงโปรดเพคะ”
ใบหน้าของสาวใช้ซีดเซียวทันใดเมื่อหลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว
“ขอบใจสำหรับความเอื้ออารีของแม่ทัพลู่จ่าว แต่ไม่เป็นไร ”
“เช่นนั้น…ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท” ใบหน้าของสาวใช้พลันวิตก หากทำภารกิจไม่สำเร็จเช่นนี้ ลู่จ่าวจะฆ่านางหรือไม่?
แม้จะทานอาหารไปโดยไม่ได้คิดอะไรแต่หลินมู่อวี่ก็ไม่กล้าดื่มสุราม
