ากนัก เรื่องทุกอย่างคาดเดายากขึ้นเรื่อยๆ ตลอดหลายวันที่เขาอยู่ในจักรวรรดิอี้เหอ ลู่จ่าวและหม่านหนิงจัดให้คนเฝ้าดูเขาตลอดเวลาเยี่ยงนักโทษ ทุกคำพูดและทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาของผู้อื่นอยู่ตลอด ช่างน่าเจ็บใจนักแต่ก็ทำสิ่งใดไม่ได้
คำกล่าวที่ว่า ‘มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียม’ ของจักรวรรดิอี้เหอเป็นเรื่องจริงหรือ แล้วเหตุใดสาวใช้ตรงหน้าจึงเลือกชะตาชีวิตของตนไม่ได้ เหตุใดนางจึงไม่ได้อยู่กับคนที่ตนรักและหวาดกลัวว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำจะทำให้นางต้องถูกพรากชีวิตด้วยดาบนับพันเล่ม ช่างน่าขันนักหากจะกล่าวว่าทุกชีวิตในจักรวรรดิแห่งนี้เท่าเทียมกัน
หลังจากดื่มไปสักพัก ทุกคนก็เริ่มเมาเล็กน้อย ขุนนางหลายคนต่างพากันโอบกอดสาวใช้อย่างเพลิดเพลิน
ลู่จ่าวลุกขึ้นพลางยกแก้วของตนพร้อมกล่าวคำออก “ข้าหวังว่าทุกท่านจะสนุกสนานกับงานเลี้ยงเล็กๆ ในคืนนี้ หลังจากดื่มสุราแก้วนี้ร่วมกัน ข้าจะพาทุกท่านไปเที่ยวชมสมบัติและถ้วยรางวัลที่นำกลับมาจากมณฑลหลิงเป่ย!”
ทุกคนดื่มสุราในแก้วของพวกเขาจนหมดทีละคน จากนั้นจึงพากันไปยังโถงด้านในจวนของลู่จ่าว
ทั้งสองข้างทางเดินอันกว้างขวางเต็มไปด้วยทหารรักษาการณ์ชุดเกราะเต็มยศ หลิน
