หน้าฉินอินแจ่มใสขึ้นแต่ยังคงมีความกังวล “แต่เขา…”
เว่ยโฉวประสานหมัด “กระหม่อมยินดีที่จะนำกองทัพมังกรผงาดไปยังมณฑลหลิงหนานเพื่อรับตัวผู้บัญชาการหลินอีกครั้ง”
“อืม”
ฉินอินพยักหน้า “แต่ครานี้ข้าจะไปด้วย”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!”
พอถึงช่วงบ่าย กองทัพแปดหมื่นนายเคลื่อนออกจากเมืองตรงไปยังเทือกเขาฉิน ด้านหน้ากองทัพฉินอินสวมเสื้อคลุมจักรพรรดินีกระตุ้นม้าให้เดินไปด้านหน้า ขณะที่เฟิงจี้สิง เว่ยโฉว และคนอื่นๆ ติดตามอย่างใกล้ชิด ส่วนถังหลานและซูมู่หยุนนั่งในรถม้าร่วมกับทหารผ่านศึกคนอื่นๆ ซึ่งเคลื่อนขบวนได้อย่างเชื่องช้า
…
ไม่กี่วันถัดมา สารขนนกถูกส่งมาจากหลิงหนาน ซึ่งเป็นคำประกาศิตของฉินอี้ หลินมู่อวี่จะได้รับการยกย่องให้เป็น ‘ราชาแห่งขุนเขา’ ซึ่งมีความหมายเป็นเสมือนผู้พิทักษ์คุ้มครองเทือกเขาฉิน แต่เทือกเขาแห่งนี้ถูกทิ้งร้าง ไม่มีพื้นที่เพาะปลูก ไม่มีผู้อยู่อาศัย มีเพียงก้อนหินและป่าไม้ ดังนั้นราชาแห่งขุนเขาจึงเป็นเพียงนามไร้ศักดินา
อย่างไรก็ตามซีหยางโหวยังคงจัดงานเลี้ยงสองวันติดต่อกันเพื่อเฉลิมฉลองให้หลินมู่อวี่ที่ได้รับตำแหน่งราชาแห่งขุนเขา กระนั้นหม่านหนิงกลับไม่เคยเอ่ยถึงทหาร ดังนั้นหลินมู่อวี่จึงไม่มีทหารรักษาการณ์ ส่
