งใด?”
“สำหรับข้าคงเป็น…ช่วงเวลาสงบสุข” ติงซี่หัวเราะ “อย่างที่ท่านกล่าว ในชีวิตของติงซี่คงมีโอกาสเพียงน้อยนิดเท่านั้น”
หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “บางคนเกิดมาและยอมไม่กินเนื้อสัตว์ตลอดชีวิต เช่นเดียวกับแม่ทัพติงซี่ที่มีความเก่งกล้าและกลยุทธ์มากมาย แต่ไม่ปรารถนาที่จะทำศึกสงคราม นี่เป็นสิ่งที่น่าชื่นชมยิ่ง”
“ฮ่าๆ อย่ายกยอข้าเช่นนั้นเลย เอาล่ะ ดื่มอีกสักจอกเถิด”
“ข้าเพียงนับถือท่าน”
เวลาผันผ่านจนดึก มีหลายคนที่เมามาย รวมถึงหม่านหนิงผู้มีสีหน้าแดงก่ำ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมโอบสาวใช้สองนางในแขนอย่างมีความสุข หลูจ๋านยกมือขึ้นออกคำสั่ง “ท่านซีหยางโหวเมาแล้ว ส่งเขากลับเข้าตำหนักเพื่อพักผ่อน”
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบรับ
ติงซี่มองหลินมู่อวี่พร้อมกล่าว “ท่านหลิน เราดื่มไปมากพอแล้ว กลับกันเถิดขอรับ”
“อื้ม”
หลินมู่อวี่ยังคงมีท่าทางสงบ เขาลุกขึ้นเดินออกจากตำหนักพร้อมติงซี่ แต่ลู่จ่าววิ่งไล่ตามมา ก่อนจะหัวเราะอย่างเมามาย “ผู้บัญชาการหลินอย่าเพิ่งรีบร้อนนัก”
“มีสิ่งใดสำคัญหรือท่านแม่ทัพลู่จ่าว?” หลินมู่อวี่ถาม
ลู่จ่าวหัวเราะเสียงดัง “ข้าเพียงกังวลว่าผู้บัญชาการหลินจะดื่มไปเพียงน้อยนิดในตำหนักซีหยาง ลู่จ่าวจึงอย
