ั้งสองด้าน เมื่อเห็นหลินมู่อวี่ เขาประสานหมัดกล่าวอย่างเคารพ “แม่ทัพติงซี่แห่งจักรวรรดิอี้เหอคารวะผู้บัญชาการหลินขอรับ”
“อย่ามากพิธีเลย” ใบหน้าหลินมู่อวี่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสราวพบเจอสหายคนสนิทก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านนายพลติงได้รับสั่งให้มาที่นี่ ไม่ทราบว่าแม่ทัพติงซี่มีสิ่งใดหรือ?”
ติงซานเกิงหัวเราะ “ไม่มีสิ่งใดมากขอรับ แม่ทัพติงซี่ได้ชงชาเขียวชั้นดี จึงต้องการเชิญท่านผู้บัญชาการหลินไปร่วมดื่ม”
“ชาชั้นดี…”
เว่ยโฉวเยาะเย้ย “ข้าเกรงว่ามันจะกลายเป็นชาปลอมและทำร้ายท่านผู้บัญชาการแทน”
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น ท่านแม่ทัพติงซี่ซื่อตรงและเปิดเผย แล้วจะทำสิ่งชั่วร้ายเหล่านั้นได้อย่างไร?”
ฉินเหยียนด้านข้างถือหอกและกล่าวด้วยสายตาเย็นชา “ติงซานเกิงอย่ามาเล่นแง่ที่นี่ มิเช่นนั้นข้าจะแทงทะลุร่างเจ้าเป็นร้อยครั้งทันทีที่เจ้าก้าวออกจากเมืองซิงเจว๋”
ใบหน้าติงซานเกิงตกใจเล็กน้อยพร้อมกล่าวว่า “ท่านผู้บัญชาการหลิน ไม่คาดคิดเลยว่าเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ทหารแห่งจักรวรรดิจะไร้ผู้หาญกล้าเสียแล้ว”
“งั้นเหรอ?”
หลินมู่อวี่ยิ้มเล็กน้อย “ไปกันเถิด ข้าเกรงว่าชาของแม่ทัพติงซี่คงเย็นชืดแล้ว”
“ขอรับ ท่านผู้บัญชาการหลินโปรดตามมา”
“พี่ใหญ่
