…”
ฉินเหยียนและคนอื่นๆ พยายามหยุดเขา แต่หลินมู่อวี่กระซิบตอบ “หลังจากที่ข้าออกไป ทุกคนจงทำตามบัญชาการของเว่ยโฉว เข้าใจไหม?”
“ขอรับ”
“นำม้ามาให้ข้า”
หลินมู่อวี่ควบม้าศึกติดตามติงซานเกิงออกจากเมืองตรงไปยังค่ายจักรวรรดิอี้เหอที่ตั้งอยู่ระยะไกล กลุ่มทหารม้าของอีกฝ่ายถือหอกเข้ามาจับจ้องหลินมู่อวี่ผู้สวมตราแม่ทัพแห่งจักรวรรดิฉิน
“กลัวข้าจะทำอะไรหรือ?” หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขณะที่เขตแดนพลังขอบเขตปราชญ์แผ่ออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกล่าวว่า “หากข้าคิดจะลงมือ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าแม้แต่น้อย”
ติงซานเกิงหัวเราะ “ลดอาวุธลง”
จากนั้นทุกคนค่อยๆ ลดอาวุธในมือ
…
กระโจมหลักอยู่ลึกเข้าไปในค่าย เมื่อเดินเข้าไป หลินมู่อวี่เห็นติงซี่สวมชุดเกราะสีทองยืนต้อนรับอยู่หน้ากระโจม
“ผู้บัญชาการหลิน ไม่เจอกันนานเลยขอรับ” ติงซี่ยิ้มเล็กน้อย
“ไม่เจอกันนานเลยแม่ทัพติงซี่”
หลินมู่อวี่แสดงความเคารพเฉกเช่นทหาร
ติงซี่ประหลาดใจและไม่เข้าใจความหมาย เขาแตะจมูกพร้อมกล่าวออก “ผู้บัญชาการหลิน ข้าเป็นคนของจักรวรรดิอี้เหอและไม่เคยชินการกระทำเช่นนั้น”
“โอ้ ข้าลืมไป” หลินมู่อวี่ยิ้มพร้อมกล่าว “ท่านแม่ทัพต้องการชงชามิใช่หรือ?”
“ฮ่าๆ ใช
