่ เข้าไปด้านในเถิด”
ทหารนายหนึ่งเดินถือถาดน้ำชาเข้ามา ติงซี่คุกเข่าชงชาพร้อมกล่าวว่า “ผู้บัญชาการหลินทราบถึงเหตุผลที่ข้าไม่โจมตีเมืองใช่หรือไม่?”
“เผ่าปีศาจแข็งแกร่งมาก”
หลินมู่อวี่กล่าวคำเบา
ติงซี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ผู้บัญชาการกล่าวถูกต้องขอรับ พวกปีศาจแข็งแกร่ง และมนุษย์ช่างอ่อนแอ หากจักรวรรดิอี้เหอและจักรวรรดิฉินต่อสู้กันอีกครั้ง ข้าเกรงว่าปีศาจจะฉวยโอกาสนี้จัดการเรา ข้าจึงต้องการเชิญท่านมาหารือเรื่องสำคัญ”
“หากต้องการให้ข้าเข้าร่วมจักรวรรดิอี้เหอ เช่นนั้นก็ลืมซะ” หลินมู่อวี่ยิ้มจางๆ
ติงซี่ยิ้ม “ท่านยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ? กองทัพมังกรผงาดจะถูกทำลายไม่ช้าก็เร็ว และจักรวรรดิฉินจะไม่เหลือทางเลือกอื่นนอกจากภักดีต่อฉินอี้”
“งั้นหรือ?”
หลินมู่อวี่จ้องมองด้วยจิตสังหาร ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มขณะที่แรงกดทับไร้ลักษ์พวยพุ่งออกปกคลุมติงซี่
“อยากเห็นนักว่าข้าไม่มีทางเลือกอย่างไร?” แสงดวงดาวปรากฏขึ้นบนฝ่ามือหลินมู่อวี่ ด้วยพลังเพียงฝ่ามือเดียวก็สามารถสังหารแม่ทัพติงซี่แห่งจักรวรรดิอี้เหอได้อย่างง่ายดาย
ทว่าทันใดนั้นมีเสียงลอดออกมาจากหลังม่าน “หลินมู่อวี่ หนึ่งในสี่แม่ทัพแห่งเมืองหลันเยี่ยนเป็นผู้มีพรสวรรค์อ
