อี้เหอ ข้าจึงไม่ใช่ผู้ปกครองวิหารศักดิ์สิทธิ์ในมณฑลหลิงหนานอีกต่อไป และไม่มีสิทธิ์ทวงถามกฎใหม่ของวิหารด้วย อย่ากังวลไปเลย”
จื่อหลัวกล่าว “ทะ…ท่านผู้นำช่างใจดีเหลือเกิน”
“อืม”
หลังหลินมู่อวี่ล้างหน้าเสร็จ เขาสวมชุดเกราะพร้อมคว้ากระบี่วิญญาณมังกรขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไปกันเถิด”
“ท่านผู้นำจะไปไหนหรือเจ้าคะ?” จื่อหลัวตะลึง
“ค่ายทหาร”
หลินมู่อวี่ไม่กล่าวสิ่งใดมาก ก่อนจะเดินออกไปและทิ้งนางไว้เบื้องหลัง
จื่อหลัวยืนนิ่งพร้อมกัดริมฝีปากขณะเฝ้ามองแผ่นหลังหลินมู่อวี่เดินจากไปบนทางเดิน ราวกับมีกวางตัวน้อยวิ่งชนหัวใจจนเจ็บร้าว หลินมู่อวี่ในฐานะหนึ่งในสี่วีรบุรุษแห่งเมืองหลันเยี่ยนเป็นดั่งบุรุษในฝันของเหล่าเด็กสาว กระนั้นเขากลับไม่แม้แต่จะมองนางเลย บางทีภายในใจของจื่อหลัวคงไม่ต้องการสิ่งใดมาก ราวกับเขาเป็นเสมือนของขวัญจากสรวงสวรรค์
และนางคงจดจำชายผู้นี้ไปชั่วชีวิต...
…
ภายในจัตุรัสของวิหาร ทหารกองทัพมังกรผงาดกำลังเตรียมพร้อม หน่วยวิญญาณอัคนีทำอาหารขณะที่กลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นลอยอบอวล เมื่อหลินมู่อวี่เดินเข้าไป เหล่าทหารพลันประสานหมัดด้วยความเคารพ “ท่านผู้บัญชาการ”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้ารับด้วยรอย
