ออกจากเมือง
“เข้ามา!” แววตาเว่ยโฉวดูน่าเกรงขาม “ดูเหมือนว่าพวกมันจะมีจำนวนนับพัน ซึ่งมากกว่ารายงานที่ได้รับ”
“ไม่สำคัญ เราสามารถเอาชนะอสูรเกราะได้ถึงสองพันตัว”
หลินมู่อวี่ค่อยๆ ยกทวนดอกหลีฮวาขึ้นพร้อมมีคลื่นน้ำแข็งปกคลุมคมทวน ขณะเดียวกันมีเสียงคำรามก้องดังจากอีกมิติหนึ่ง
“โฮก!”
มังกรผลึกโลหิตอายุห้าพันปีกำลังอ้อนวอนขอออกไปสู้ ทันใดนั้น! รอยแยกมิติปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอันไกลโพ้นพร้อมแสงไฟสีม่วงพลิ้วไหวรอบรอยแยก มังกรผลึกโลหิตโฉบไปมาอย่างรวดเร็วราวกับนก มันกางเล็บแหลมคมพร้อมเกล็ดหนาตั้งชันขึ้น ก่อนจะมีเมฆนุ่มปกคลุมรอบกาย
เมื่อมังกรน้อยร่อนลงข้างหลินมู่อวี่ มันเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่หลินมู่อวี่จะลูบหัวมังกรน้อยด้วยรอยยิ้ม “หลังจากเผ่าปีศาจเริ่มโจมตี จงใช้กงล้อสะบั้นเข้าโจมตีพวกมัน และระวังอย่าทำร้ายทหารกองทัพมังกรผงาด”
“โฮก!”
มังกรน้อยส่งเสียงรับ
ไม่นานอสูรเกราะนับพันตัววิ่งออกมาอย่างโกลาหลพร้อมคำรามเสียงก้อง สนามรบนอกเมืองเป็นพื้นที่ที่เหล่าอสูรเกราะเชี่ยวชาญ จึงเป็นสาเหตุที่พวกมันละทิ้งความได้เปรียบและออกมาต่อสู้ด้านนอก นี่คือข้อแตกต่างระหว่างปีศาจและมนุษย์ พวกมันได้เปรียบทางด้านพลังกาย แต่
